Με τι θα μπορούσαμε να αποχαιρετήσουμε τον κύριο Χρήστο Τσακόπουλοπου μας χάρισε παραδείσους κινηματογραφικής τέχνης και δημιουργίας από τα νεανικά
μας χρόνια μέχρι την τωρινή μας ωριμότητα ;
Μια εικόνα που τόσο θυμίζει την ''ταράτσα'' της Λαίδας και φουντώνει τις αναμνήσεις μας.
Το σινέ ΛΑΙΣ υπήρξε ο δικός μας παράδεισος και ο κύριος Χρήστος ο φύλακάς του.
Ας ταξιδεύει ήρεμα καθώς περνούν τα τοπία του Ταρκόφσκι και τα χρώματα
του Κισλόφσκι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου