Τι δημάρχους θέλουμε

 

 

 

 

Δημοτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές: επείγει να τεθεί σε διάλογο
η σύγχρονη προβληματική για τη διακυβέρνηση των πόλεων

 

Λίνα Λιάκου

 

Είναι εντυπωσιακό ότι η συζήτηση για τις αυτοδιοικητικές εκλογές εξαντλείται στα πρόσωπα. Η κεντρική πολιτική εφαρμόζεται αμάσητη σε τοπικό επίπεδο, και αγνοείται πλήρως μια μεγάλη συζήτηση που γίνεται σε διεθνές επίπεδο για τα ζητήματα αυτά, δηλαδή η σύγχρονη προβληματική για τη διακυβέρνηση των πόλεων. Εκείνο που δεν τέθηκε, αλλά επείγει να τεθεί σε διάλογο, και με καινούριο τρόπο, είναι ο ρόλος του Δήμου, η μορφή και ο τρόπος διαχείρισης της πόλης, η σχέση με τους πολίτες και το κράτος, ο τύπος του δημάρχου που είναι κατάλληλος στη νέα εποχή της κρίσης. Αντί να μεμψιμοιρούμε ή να συνθηματολογούμε, πρέπει να κατανοήσουμε αυτές τις μεγάλες αλλαγές.

Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι μια βαθμίδα της διοίκησης του κράτους ούτε τοπική μικρογραφία της. Κάθε πόλη έχει τη δική της ιδιαίτερη προσωπικότητα που είναι ριζωμένη στη γεωγραφία της, στην τοπική ιστορία της αλλά και στον αστικό χαρακτήρα της, περισσότερο από ό,τι σε ιδιαίτερα εθνικά χαρακτηριστικά. Οι πόλεις πλέον έχουν περισσότερα κοινά στοιχεία με αντίστοιχες πόλεις σε παγκόσμια κλίμακα παρά με την ενδοχώρα τους. Λ.χ., η Θεσσαλονίκη έχει περισσότερα κοινά προβλήματα αλλά και δυνατότητες με τη Μασσαλία παρά με άλλες μακεδονικές πόλεις. Οι πόλεις ρέουν, συνδέουν και συνδέονται. Συνδέουν τους κατοίκους μεταξύ τους αλλά και συνδέονται με άλλες πόλεις δημιουργώντας ροές και κανάλια πληροφορίας, γνώσης και κίνησης. Ο κόσμος μας δεν αποτελείται μόνο από ένα μωσαϊκό κρατών αλλά και από ένα δίκτυο πόλεων που έχει μια σχετική αυτονομία. Οι πόλεις βρίσκονται εντός/εκτός του έθνους-κράτους και έχουν τις δικές τους ζώνες επιρροής και συμφερόντων. Όπως, λ.χ., οι μεγάλες εμπορικές πόλεις της Μεσογείου επί αιώνες ή όπως οι χανσεατικές πόλεις στη Βόρεια Θάλασσα.

Παράξενη αυτή η αυτονομία, ιδίως αν σκεφτούμε τις δικές μας πόλεις στο πλαίσιο της κρίσης. Ωστόσο η ελληνική περίπτωση δεν είναι η μοναδική. Στο ενδιαφέρον βιβλίο της Ο θάνατος και η ζωή των μεγάλων αμερικανικών πόλεων η Jane Jacobs υποστηρίζει ότι «οι πόλεις περιέχουν τους σπόρους της ίδιας τους της αναγέννησης». Μπορούν να αποτελέσουν πεδία άσκησης ισχυρής δημοκρατίας και αστικής και επιχειρηματικής δημιουργικότητας, και άρα να γίνουν η μόνη ελπίδα για μια ουσιαστική ενδυνάμωση του ρόλου του πολίτη. Ενώ όμως βρίσκονται περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μορφή εξουσίας κοντά στους κατοίκους και στα προβλήματά τους, στερούνται την αναγκαία αυτονομία και ανεξαρτησία για να τα θεραπεύσουν.

Χρειαζόμαστε στη διαχείριση των πόλεων διαφορετικά επίπεδα αρμοδιοτήτων και ευθυνών, που μπορεί να επιτευχθούν μόνο με νέους τρόπους και μορφές συνεργατικότητας. Οι λύσεις δεν μπορούν να επιβληθούν απέξω και από πάνω, από τεχνοκρατικούς ή κομματικούς σχεδιασμούς, αλλά μόνο μέσα από την κοινωνία των πολιτών, από τους ίδιους τους πολίτες, δηλαδή από την ανάπτυξη νέων δομών λήψης αποφάσεων και νέων πεδίων διαλόγου. Οι πόλεις είναι οι μόνες που μπορούν να υποστηρίξουν μορφές συμμετοχικότητας με τρόπους που σε κανένα άλλο επίπεδο διακυβέρνησης δεν μπορεί να γίνει. Πρώτα δημιουργείς πολίτες και μετά ψηφοφόρους, και η καλλιέργεια της ιδιότητας του πολίτη απαιτεί συνεχή εκπαίδευση, καινοτομία και πειραματισμό. Η απευθείας συμμετοχή των πολιτών είναι δύσκολη διαδικασία, χρονοβόρα και χρειάζεται δέσμευση, αλλά είναι ταυτόχρονα η σημαντικότερη λειτουργία της διακυβέρνησης του άστεως.

Σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι μόνο σε ελληνικό, οι πόλεις αναλαμβάνουν έναν νέο ρόλο και επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με τους πολίτες τους, με το κεντρικό κράτος αλλά και με το διεθνές περιβάλλον τους. Ο ρόλος του δημάρχου αποκτά νέο νόημα και δυναμική. Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά ενός δημάρχου σε αυτό το καινούριο περιβάλλον; Ο πολιτικός στοχαστής Benjamin Barber στο νέο του βιβλίο Αν οι δήμαρχοι κυβερνούσαν τον κόσμο: δυσλειτουργικά κράτη - ακμάζουσες πόλεις αναλύει παραδείγματα δημάρχων και προσπαθεί να περιγράψει αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά που είναι αναγκαία για τον δήμαρχο στη σημερινή εποχή, προκειμένου να αντισταθμιστεί η κεντρική παρακμή με την τοπική ανάπτυξη.

Σύμφωνα με την πρόταση αυτή, η πόλη φτιάχνει τον δήμαρχο. Ο δήμαρχος διαμορφώνεται κυρίως από την πόλη και λιγότερο από παράγοντες που ενυπάρχουν στο εκάστοτε πολιτικό περιβάλλον. Ο δήμαρχος πρέπει να είναι μια ισχυρή προσωπικότητα που να χαρακτηρίζεται τόσο από την υπέρβαση, στα όρια της ύβρεως, όσο και από το χιούμορ. Πρέπει να έχει πάνω απ’ όλα μια πραγματιστική προσέγγιση στη διακυβέρνηση. Να είναι ένας ρεαλιστής με προτίμηση στην επίλυση προβλημάτων παρά στην ιδεολογία. Πρέπει όμως ταυτόχρονα να έχει την ικανότητα να οραματίζεται, να κοιτάζει πέρα από τα εμφανή όρια, να συλλαμβάνει το επίκοινο εκεί όπου οι άλλοι αντιλαμβάνονται μόνο τη διαφορά, να βρίσκεται στο επίκεντρο αλληλοτεμνόμενων κύκλων και όχι στην κορυφή της πυραμίδας. Πρέπει να αντιλαμβάνεται την πόλη σαν μια μοναδική οντότητα στην οποία αξίζει κανείς να αφοσιωθεί πλήρως, χωρίς άλλες φιλοδοξίες, και για τον οποίο η διαχείριση της πόλης αποτελεί υπέρτατο και τελικό σκοπό.

Οι συνθήκες έχουν πλέον αλλάξει, ο δήμαρχος πρέπει να μετράει τον εαυτό του και τις ικανότητές του σύμφωνα με παγκόσμια στάνταρντ ηγεσίας και πρακτικών διακυβέρνησης. Ο Δήμος έχει πάψει να αποτελεί σκαλοπάτι για την κεντρική εξουσία όσο και παραπαίδι της. Οφείλει να αποκτήσει τον δικό του ανεξάρτητο ρόλο και παρουσία σε διεθνές επίπεδο μέσα από ένα μοντέλο συνεργασίας τόσο με τους πολίτες του όσο και με άλλες πόλεις παγκοσμίως. Η κρίση στην Ελλάδα δοκιμάζει τις πόλεις, αλλά τις δοκιμάζει άνισα, ανόμοια και διαφορετικά τη μία από την άλλη. Η τύχη των πόλεων ασφαλώς δεν είναι αδιάφορη ως προς την τύχη της χώρας. Αλλά η πορεία τους θα είναι διαφορετική και διαφοροποιημένη. Κάθε πόλη επομένως κρατάει ένα κομμάτι του μέλλοντος αποκλειστικά στη δική της ευθύνη. Ο ρόλος των δημάρχων είναι μεγάλος. Αν καταλάβουν τη νέα δυναμική, η πόλη θα τους φτιάξει, κι αν έχουν τη γνώση και το όραμα του νέου ρόλου, της πόλης και του δικού τους, θα φτιάξουν τις πόλεις. 

 

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑΣ ΕΔΩ       ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΧΡΟΝΟΣ ΤΕΥΧΟΣ 10

ΧΡΟΝΟΣ 10 (02.2014)

Αυθαιρεσία ή Διαπλοκή;

Φωτογραφίες του Λάκη Γιαννιδάκη www.sfedona.gr

 

 

Σε πλήρη σύγχυση βρίσκεται η δημοτική μας αρχή σε ότι αφορά το τι είναι δημόσιος και τι ιδιωτικός χώρος αλλά και το πως λειτουργεί μία δημόσια - δημοτική υπηρεσία στην υπηρεσία του δημότη και όχι του κάθε μεμονωμένου ιδιώτη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγονται κρούσματα σαν και αυτό που αναφέρεται στο χτεσινό ρεπορτάζ της ηλεκτρονικής εφημερίδας Σφεντόνα ΕΔΩ για «χρησιμοποίηση» από ιδιώτη μηχανημάτων και προσωπικού του Δήμου Κορινθίων. Είναι όμως η πρώτη φορά που τεκμηριωμένα παρουσιάζεται ένα τέτοιο θέμα που είναι αδύνατον να το προσπεράσουμε και να το αγνοήσουμε.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι εκδοχές είναι δύο.

Ή εδόθη εντολή αρμοδίως στο συνεργείο του Δήμου να πάει να κάνει την συγκεκριμένη δουλειά ή το Δημοτικό συνεργείο παράνομα χρησιμοποίησε, εκτός ωραρίου (υπερωριακά;!), εργαλεία και οχήματα του Δήμου προκειμένου να «εξυπηρετήσει» γνωστό επιχειρηματία φίλο της δημοτικής αρχής.

Και στις δύο περιπτώσεις, αυτά τα πράγματα είναι ανεπίτρεπτα, παράνομα και προκλητικά. Όποιος και να ευθύνεται – και το ποιος ή ποιοι ευθύνονται είναι υποχρέωση του Δημάρχου να το ερευνήσει άμεσα και να μας το πει – όσο ψηλά ή χαμηλά και αν βρίσκονται πρέπει να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Η Κίνηση Πολιτών ζητά την παραίτηση και την άμεση απομάκρυνση παντός υπευθύνου δηλώνοντας ότι κάθε προσπάθεια συγκάλυψης ή και υποβάθμισης του θέματος θα πέσει στο κενό.

Αλλοίμονο κ. Δήμαρχε αν ό κάθε ιδιώτης μπορούσε να τυγχάνει τέτοιας προσωπικής και δωρεάν εξυπηρέτησης. 

Κίνηση Πολιτών / Γραφείο Τύπου

Συνέντευξη του Χ.Κασίμη στην ΕΠΟΧΗ online

Αναρτήθηκε σήμερα 17/2/2013 η συνέντευξη του Χ.Κασίμη στην ιστοσελίδα Η ΕΠΟΧΗ online και την παραθέτουμε αυτούσια:

Η α­περ­γία των α­γρο­τών συ­νε­χί­ζε­ται και κα­θη­με­ρι­νά γι­νό­μα­στε μάρ­τυ­ρες των «δο­κι­μα­στι­κών» ε­πι­θέ­σεων των ΜΑΤ. Ο διά­λο­γος εί­ναι α­νύ­παρ­κτος. Και ό­μως η γεωρ­γία μπο­ρεί να συμ­βά­λει να βγού­με α­πό την κρί­ση, στην α­να­συ­γκρό­τη­ση της οι­κο­νο­μίας, στην α­ντι­στρο­φή του κλί­μα­τος. Στη συ­νέ­ντευ­ξη που α­κο­λου­θεί, ο κα­θη­γη­τής Χα­ρά­λα­μπος Κα­σί­μης φέρ­νει πλή­θος ε­πι­χει­ρη­μά­των που υ­πο­στη­ρί­ζουν τη θέ­ση αυ­τή, με πολ­λές προ­τά­σεις που την κά­νουν ε­φι­κτή. Δη­μιουρ­γεί­ται μια νέα α­γρο­τι­κό­τη­τα, που δεν πρέ­πει ε­που­δε­νί να χα­θεί. Εντού­τοις, η πο­λι­τι­κή εί­ναι τυ­φλή, δεν τη βλέ­πει.

Η πολιτική δεν έδωσε σημασία στη γεωργία

Τη συνέντευξη πήρε
ο Παύλος Κλαυδιανός

Η απεργία των αγροτών συνεχίζεται και καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες των «δοκιμαστικών» επιθέσεων των ΜΑΤ. Ο διάλογος είναι ανύπαρκτος. Και όμως η γεωργία μπορεί να συμβάλει να βγούμε από την κρίση, στην ανασυγκρότηση της οικονομίας, στην αντιστροφή του κλίματος. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο καθηγητής Χαράλαμπος Κασίμης φέρνει πλήθος επιχειρημάτων που υποστηρίζουν τη θέση αυτή, με πολλές προτάσεις που την κάνουν εφικτή. Δημιουργείται μια νέα αγροτικότητα, που δεν πρέπει επουδενί να χαθεί. Εντούτοις, η πολιτική είναι τυφλή, δεν τη βλέπει.


Άκουγα έναν αγρότη στο ραδιόφωνο να εκφράζει απορία, πώς είναι δυνατόν να λέει η κυβέρνηση ότι η γεωργία είναι ο τομέας που μπορεί να βοηθήσει αποφασιστικά να βγούμε από την κρίση, να ανασυγκροτηθεί η οικονομία και να μην μπορεί να τους δοθεί κάτι,έστω για την ενέργεια.
Έχει βάση το ερώτημα που θέτει ο αγρότης. Η πολιτική δεν έχει δώσει τη δέουσα σημασία στη γεωργία. Σ’ όλες τις ανεπτυγμένες οικονομίες, η γεωργία χάνει ιστορικά την οικονομική της βαρύτητα, είναι αναπόφευκτο. Το ερώτημα είναι αν μπορούμε να αντλήσουμε από τη γεωργία την προστιθέμενη αξία που είναι δυνατόν, να μεταποιήσουμε το γεωργικό προϊόν, να αναζητήσουμε αγορές, να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και να συμβάλει στην εθνική οικονομία. Επιπλέον,στην περίοδο της κρίσης φαίνεται ότι η γεωργία αλλά και η ύπαιθρος – διαχωρίζω τους όρους, δεν τους ταυτίζω – απορροφούν πολύ καλύτερα τις επιπτώσεις, τους κραδασμούς της κρίσης απ’ ό,τι οι αστικές περιοχές. Παρουσιάζουν π.χ., χαμηλότερη ανεργία τόσο πριν, όσο και στην περίοδο της κρίσης. Επίσης, στην περίοδο της κρίσης εμφανίζουν μεταβολές αλλά και ευκαιρίες απασχόλησης. Φαίνεται, από την άλλη, ότι οι κάτοικοι της υπαίθρου αντιμετωπίζουν καλύτερα την ανθρωπιστική κρίση με την οποία είναι αντιμέτωπη η χώρα. Είναι τόσο η δυνατότητα παραγωγής και για ιδιοκατανάλωση όσο και το χαμηλότερο κόστος διαβίωσης που έχουν. Μπορεί η γεωργία να συμβάλει να βγούμε από την κρίση; Να συμβάλει, κατά κάποιο τρόπο, στην ανασυγκρότηση της οικονομίας και στην αντιστροφή του κλίματος; Κατά τη γνώμη μου ναι, αλλά δεν επαρκεί μόνο αυτή.

Πού θεμελιώνεται αυτή η άποψη;
Ήδη έχουμε κάποια πρώτα δείγματα. Πρώτον, βλέπουμε ήδη ότι αρχίζει και αντιστρέφεται η καθοδική πορεία τής συμβολής στο ΑΕΠ στην περίοδο της κρίσης. Η συμβολή του αγροτικού τομέα στο ΑΕΠ ήταν πτωτική, είχε φτάσει το 3% περίπου και στα περασμένα 3 χρόνια άρχισε να ανεβαίνει για να ξεπεράσει το 4%. Επηρεάζεται και από την πτώση των άλλων τομέων της οικονομίας βέβαια, καταγράφεται όμως και μια αύξηση των εξαγωγών την ίδια περίοδο. Τα περασμένα χρόνια έγιναν εγκλήματα στη γεωργία σ’ ό, τι αφορά τον προσανατολισμό και την οργάνωση της γεωργικής παραγωγής. Εισάγουμε, αν και χώρα με αυτάρκεια στο παρελθόν, το 40% των τροφίμων που καταναλώνουμε, με αποτέλεσμα η οικονομία να εμφανίζει έλλειμμα στο ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων και τροφίμων που ξεπερνάει τα 2 δισ. ευρώ. Θεωρώ ότι πρέπει να αναζητήσουμε και να αναδείξουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της γεωργίας μας και της υπαίθρου, την ποιότητα και την ταυτότητα των προϊόντων μας, αξιοποιώντας ή και δημιουργώντας νέους θεσμούς και νέες μορφές οργάνωσης της παραγωγής και εμπορίας των προϊόντων, ώστε να κεφαλαιοποιήσουμε τα θετικά της ελληνικής ιδιαιτερότητας.
Μιλάω, λοιπόν, για προϊόντα που έχουν ποιότητα, που έχουν ταυτότητα. Αυτή η δυνατότητα δεν έχει αξιοποιηθεί. Ο προσανατολισμός μας ήταν μέχρι τώρα κυρίως σε προϊόντα που δεν μπορούν επ’ ουδενί να καταστήσουν την Ελλάδα ανταγωνιστική. Το μέγεθος της εκμετάλλευσης και άλλα διαρθρωτικά προβλήματα δεν μας επιτρέπουν να κτίσουμε, πχ, συγκριτικό πλεονέκτημα σ’ αυτά που λέμε αγροτικά ‘εμπορεύματα’/commodities. Να στοχεύσουμε σε προϊόντα τα οποία η ελληνική γη παρήγαγε με ποιότητα και μπορούν να τοποθετηθούν στις διεθνείς αγορές, αλλά και να αντικαταστήσουν εισαγόμενα. Εξασφαλίζοντας καλύτερη τιμή μέσω της ποιότητας μπορείς να ξεπεράσεις και το αυξημένο κόστος παραγωγής. Χρειάζεται, όμως, και μια πολιτική ηγεσία να υποστηρίζει μια τέτοια προσπάθεια με τα κατάλληλα μέτρα πολιτικής, να δίνει κίνητρα και όχι να δημιουργεί αντικίνητρα για να είναι κανείς παραγωγικός και δημιουργικός στη γεωργία και την ύπαιθρο.

Αναφέρθηκες στην ανάγκη δημιουργίας νέων θεσμών.
Να πάμε ένα βήμα πέρα από τη συζήτηση για τους απαξιωμένους συνεταιρισμούς. Να χτίσουμε καινούργιους συνεταιρισμούς, καινούργιους θεσμούς συλλογικής αξιοποίησης αυτών των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που ανέφερα. Χρειαζόμαστε ‘αγροσυνέργειες’ τόσο στην παραγωγή όσο και στην μεταποίηση και εμπορία των προϊόντων. Ειδικά στην εμπορία ένα ποσοστό της παραγόμενης αξίας αποσπάται από τους εμπόρους-μεσάζοντες, με αποτέλεσμα υψηλές τιμές για τον καταναλωτή και χαμηλές για τον παραγωγό. Απάντηση εδώ είναι η καλύτερη οργάνωση - κυρίως - παραγωγών και καταναλωτών. Στα χρόνια της κρίσης παρατηρούμε τη συγκρότηση νέων θεσμών, εναλλακτικών δικτύων, που επιχειρούν να παρακάμψουν τους μεσάζοντες. Πάντα στην κρίση γεννιούνται νέες πρωτοβουλίες, νέοι θεσμοί, νέα πράγματα. Το ζητούμενο είναι να γίνουν δημιουργικά και να μετατραπούν σε θεσμούς με σταθερότητα. Να αποτελέσουν μορφές αντίστασης, ανθεκτικότητας και δυναμικού μετασχηματισμού στις νέες συνθήκες, ώστε να ξεπεράσει και ο αγροτικός τομέας και η κοινωνία τα βάρη που συσσωρεύει η κρίση.

Το δυναμικό που διαθέτουμε στην ύπαιθρο, μπορεί να διεκπεραιώσει αυτό το φιλόδοξο σχέδιο;
Ο αγροτικός χώρος χαρακτηρίζεται από ένα συνεχή μετασχηματισμό και από πολλαπλές κινητικότητες, που τώρα μπορούν να του δώσουν μια νέα πνοή. Ακούμε συχνά για το περίφημο διαρθρωτικό πρόβλημα και τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής γεωργίας (μικρό μέγεθος, δημογραφικό πρόβλημα, μείωση των ιδιωτικών επενδύσεων, ανορθολογική διαχείριση των κοινοτικών πόρων κοκ). Έχουμε όμως, τώρα, μερικές ενδιαφέρουσες εξελίξεις με την κρίση, οι οποίες πρέπει να αξιοποιηθούν από την πολιτική, να στηριχθούν με μέτρα. Η πολιτική τής περασμένης εικοσαετίας δεν εκμεταλλεύτηκε την ΚΑΠ προς τη σωστή κατεύθυνση και δεν υποστήριξε τη δημογραφική και διαρθρωτική ανασυγκρότηση στο βαθμό που χρειαζόταν τόσο η γεωργία όσο και η ύπαιθρος. Παρά την εισροή δισεκατομμυρίων από την ΚΑΠ, οι διαρθρωτικές αλλαγές ήταν μάλλον αναντίστοιχες των απαιτήσεων, ενώ συχνά οι πόροι που συνόδευαν τα μέτρα πολιτικής υπηρετούσαν πελατειακές σκοπιμότητες και όχι στόχους πολιτικής. Θα τολμούσα να πω ότι η όποια δημογραφική και διαρθρωτική ανανέωση μάλλον ήταν το αποτέλεσμα μιας ιστορικής συγκυρίας που έφερε εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες στην χώρα, οι οποίοι προσέφεραν ένα πολυπληθές, φθηνό εργατικό δυναμικό και προσωρινά συνέβαλαν στην ‘αποσόβηση’ μιας, από καιρό αναμενόμενης κρίσης, στην γεωργία.
Αυτό λειτούργησε για τα περασμένα είκοσι χρόνια. Με τις πτωτικές τάσεις στις τιμές των προϊόντων και την αύξηση του κόστους παραγωγής αργότερα - γιατί μετά από μερικά χρόνια παρουσίας και νομιμοποίησης των μεταναστών δημιουργήθηκαν πιέσεις για αύξηση των μισθών – στα χρόνια της κρίσης έχουμε κάποιες εσωτερικές ανακατατάξεις. Υπάρχει τάση επιστροφής μελών του νοικοκυριού στη γεωργία και είσοδος φθηνότερων εργατικών χεριών μεταναστών από χώρες όπως το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν και η Βουλγαρία, οι οποίοι εισέρχονται στη χώρα και μετακινούνται εποχικά ‘πιέζοντας’ τα μεροκάματα. Οι πιο ευάλωτοι στον αγροτικό χώρο στα χρόνια της κρίσης είναι οι Αλβανοί συγκριτικά με τους άλλους μετανάστες. Οι περισσότεροι Αλβανοί είναι νόμιμοι, ενταγμένοι, έχουν οικογένεια και, ως εκ τούτου, υφίστανται δύο πιέσεις: αυτή του κόστους της ένταξής τους, από τα πάνω, και αυτή του ακόμα φθηνότερου μη νόμιμου εργατικού δυναμικού, από τα κάτω.

Με την κρίση τι νέο βλέπουμε λοιπόν;
Η ύπαιθρος αρχίζει να συγκρατεί ένα νεανικό πληθυσμό, ο οποίος τις περασμένες δεκαετίες είχε αναπτύξει μια κοινωνική αποστροφή προς τη γεωργία και την εργασία στην ύπαιθρο, ενώ τώρα διερευνά τις προοπτικές της γεωργίας και της υπαίθρου. Τα πρώτα δύο χρόνια της κρίσης μάλιστα παρατηρείται αύξηση του πληθυσμού που απασχολείται στη γεωργία, ενώ αργότερα πέφτει, όπως και στην υπόλοιπη οικονομία. Αυτή η εξέλιξη, όμως, χρειάζεται υποστήριξη με μέτρα πολιτικής. Δεν αρκούν τα ευχολόγια και οι επικοινωνιακές εξαγγελίες, αλλά πολιτικές με περιεχόμενο.

Υπάρχει δηλαδή και επιστροφή στη γεωργία;
Πρώτον, ένα κομμάτι (αφορά εσωτερικά στον πληθυσμό της υπαίθρου) επιστρέφει στη γεωργία τώρα με την ανεργία και την κρίση. Νέες και νέοι που είχαν στραφεί σε άλλες απασχολήσεις, αλλά και άλλα μέλη του νοικοκυριού των οποίων η έξοδος είχε διευκολυνθεί από την παρουσία των μεταναστών, ενώ παράλληλα εμφανίζεται μια σημαντική αποχώρηση άλλων, συμβοηθούντων μελών του νοικοκυριού. Υπάρχουν, με άλλα λόγια, πολλαπλών κατευθύνσεων μετακινήσεις.
Δεύτερον, εμφανίζονται μετακινήσεις αστικού πληθυσμού προς τη γεωργία. Δηλαδή, αυτό που συμβαίνει στον αγροτικό χώρο την τελευταία πενταετία, είναι ενδιαφέρουσες κινητικότητες εντός του, αλλά και μεταξύ αγροτικού και αστικού χώρου. Όλα αυτά διαμορφώνουν αυτό που περιγράφεται ως μια ‘νέα αγροτικότητα’ με γεωργικά παραγωγικά, αλλά και μεταπαραγωγικά, χαρακτηριστικά. Στον αγροτικό χώρο πλέον δεν ασκείται μόνο γεωργία, αλλά και άλλες δραστηριότητες. Η ύπαιθρος δε, γίνεται η ίδια ένα ‘καταναλωτικό αγαθό’ και αποκτά και μεταπαραγωγικές χρήσεις. Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι πλέον ο κύριος εργοδότης στην ύπαιθρο, είναι ο τριτογενής. Ενώ παράλληλα παρατηρούμε τα περασμένα χρόνια μιαν αύξηση αστικού πληθυσμού, ο οποίος ασκεί γεωργική δραστηριότητα που πλησιάζει το 1/3 των απασχολούμενων στη γεωργία.

Έτσι προσδιορίζεις τη διαφορά γεωργίας και υπαίθρου;
Η διαφορά είναι, όπως είπα παραπάνω, ότι η γεωργία έχασε την πρωτοκαθεδρία στις αγροτικές περιοχές όσον αφορά την απασχόληση και την πήραν οι υπηρεσίες. Αυτό δεν ακυρώνει τη σημασία της, αλλά νομίζω ότι η ματιά μας προς την ύπαιθρο πρέπει να είναι πιο ανοιχτή και όχι μονοτομεακή. Δηλαδή, να δούμε πώς θα διαμορφώσουμε πολιτικές που θα στηρίξουν το εισόδημα των νοικοκυριών της υπαίθρου, που δεν θα περιορίζονται σε πολιτικές μόνο για τη γεωργία. Ιστορικά η ελληνική ύπαιθρος είχε μια ‘πολυσθένεια’, υψηλούς δείκτες πολυαπασχόλησης (30% των αρχηγών είχε εξωγεωργική απασχόληση και το 40% του εισοδήματος του νοικοκυριού ήταν εξωγεωργικό) και μια συμπληρωματικότητα δραστηριοτήτων.Πρόσφατη έρευνα, εν τω μεταξύ, απέδειξε ότι απέναντι στη φτώχεια είναι πιο ευάλωτα τα γεωργικά απ’ ό,τι τα παλυαπασχολούμενα νοικοκυριά. Δεν είναι σημαντικό να το έχει αυτό υπόψη της η πολιτική σήμερα;

Το νέο δυναμικό που έρχεται στο γεωργικό τομέα τον ανανεώνει δημογραφικά, είναι δυναμικό κομμάτι, φέρνει νέες ιδέες;
Τα πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι αυτές οι κινητικότητες συνδέονται με μια καλύτερη δημογραφική και εκπαιδευτική κατάσταση των νεοεισερχόμενων. Είναι πολύ σημαντικό ως προς την αναζήτηση νέων μεθόδων, νέων μορφών οργάνωσης, νέων προϊόντων. Το ένα τρίτο δεν είχε καμία απασχόληση την προηγούμενη χρονιά, αλλά επιστρέφουν και πρώην δημόσιοι υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, εργαζόμενοι σε κατασκευές που είτε έμειναν άνεργοι, είτε αποχώρησαν, είτε συνταξιοδοτήθηκαν. Μια έρευνα της ΚΑΠΑ Research βρίσκει ότι, σε μεγάλο ποσοστό, αυτοί που θέλουν να επιστρέψουν έχουν κάποια σχέση με την ύπαιθρο, κατοικία, κληρονομιά κτλ. Η ύπαιθρος στα χρόνια της κρίσης μετατρέπεται σε θερμοκήπιο ιδεών και πρωτοβουλιών και σε καταφύγιο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συνοδεύεται αυτό και από πολιτικές υποστήριξης. Η επιστροφή στην ύπαιθρο πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένη, με υποστήριξη, σχεδιασμένη. Διαφορετικά κινδυνεύει να αποτύχει.

Εκδηλώνεται αυτή η στήριξη; Πώς αποτιμάται;
Όχι ουσιαστικά. Πριν ένα χρόνο περίπου, επί υπουργίας Σκανδαλίδη, ανακοινώθηκε η διάθεση 100.000 εκταρίων για νέους που ενδιαφέρονται να ασχοληθούν με την γεωργία. Στη συνέχεια φάνηκε ότι δεν υπήρχε σοβαρή υποστήριξη και μάλιστα μέρος της γης ήταν προβληματικού ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Δεν υπήρξε ουσιαστική πρόοδος. Δεν θα λύσει, βέβαια, αυτό το πρόβλημα. Το ζητούμενο είναι να υποστηριχθούν οι επιστρέφοντες με συγκεκριμένα και σαφή μέτρα. Ασφαλώς χρειάζονται και μέτρα ενίσχυσης, οργάνωσης σ’ όλα τα επίπεδα του αγροτικού πληθυσμού, για να μην τον ξεχνάμε, ο οποίος αντιμετωπίζει όχι μόνο τις συνέπειες της κρίσης και του μνημονίου, αλλά και τα γενικότερα προβλήματα του αγροτικού τομέα.

Ποια η εκτίμησή σου για τα ζητήματα που έχουν τεθεί σ’ αυτή την απεργία;
Οι αγρότες δεν είναι μια ενιαία κοινωνικο-επαγγελματική κατηγορία. Υπάρχουν σοβαρές διαφοροποιήσεις. Κάποια προβλήματα είναι κοινά, άλλα όχι. Προ κρίσης αυξήθηκε το κόστος παραγωγής λόγω της αύξησης του κόστους των εισροών στην παραγωγή, γεγονός που με τις πτωτικές τιμές στα αγροτικά προϊόντα οδήγησε σε μια καθοδική πορεία του γεωργικού εισοδήματος. Να επισημάνω ότι μεταξύ 2000 – 2009, κατά την Eurostat, είχαμε μείωσή του περίπου 17%, όταν σε άλλες χώρες υπήρχε αύξηση. Μεταξύ 2009 – 2012 καταγράφεται δεύτερη πτώση 11%, όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη υπήρχε μέση αύξηση 7,5%. Αυτά δυσχέραναν την κατάσταση. Έρχεται όμως και η κρίση με τα μέτρα της και αυξάνει τις τιμές των εισροών, του πετρελαίου, των πρώτων υλών, αλλά δημιουργεί και προβλήματα ρευστότητας στη χρηματοδότηση της παραγωγής. Οι αγρότες τα είπαν όλα αυτά πολύ καλά τις τελευταίες μέρες και μάλιστα με τρόπο που δείχνει ότι μια νέα γενιά συνδικαλιστών/εκπροσώπων του αγροτικού κινήματος αναδεικνύεται.

Πώς, λοιπόν, μπορείς να μετατρέψεις τον αγροτικό τομέα σε ατμομηχανή της ανάκαμψης;
Με μέτρα πολιτικής που πραγματικά θα του δώσουν ανάσα να μπορέσει να παίξει το ρόλο του. Διαφορετικά, θα πνιγούν οι αγρότες και οι πρωτοβουλίες τους στην ύφεση και στα αδιέξοδα της πολιτικής του μνημονίου. Σε κάθε περιοχή αυτό εμφανίζεται και με διαφορετικούς τρόπους. Εδώ θέλω να επαναφέρω την αξία τού να έχουμε μια πιο σφαιρική ματιά στη γεωργία και στην ύπαιθρο. Η ΚΑΠ το επιχειρεί, δεν δίνει όμως την αναγκαία σημασία και αυτό φαίνεται στην άνιση κατανομή των πόρων μεταξύ Πυλώνα Ι και Πυλώνα ΙΙ. Εμείς, λοιπόν, αφενός πρέπει να στηρίξουμε την ποιοτική γεωργία και νέες μορφές οργάνωσης της παραγωγής και εμπορίας και αφετέρου να αξιοποιήσουμε αναπτυξιακά τις δυνατότητες της ελληνικής υπαίθρου ενισχύοντας συνέργειες και συμπληρωματικότητες.
Να αξιοποιήσουμε, λοιπόν, τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας, παραγωγής, παράδοσης κλπ, σε μια δύσκολη περίοδο για τη χώρα. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να πάμε με τη συμβατική παραγωγική λογική στο μέλλον. Χρειαζόμαστε ένα άλλο υπόδειγμα, άλλες μορφές συλλογικής οργάνωσης και μια νέα αγροτική επιχειρηματικότητα, που θα τη χαρακτηρίζει η καινοτομία και η εξωστρέφεια. Τα αρνητικά τής ΚΑΠ έχουν αναλυθεί, και ξέρουμε ότι χρησιμοποιήθηκε από το πολιτικό σύστημα περισσότερο με όρους πελατειακούς, με προχειρότητα και ως κοινωνική, επιδοματική πολιτική, που έδωσε μια νοοτροπία δημοσιοϋπαλληλική στον αγρότη. Σε άλλες χώρες, με τις ίδιες αδυναμίες της ΚΑΠ, τα αποτελέσματα ήταν αναμφίβολα καλύτερα.

Πηγή: http://www.epohi.gr/portal/politiki/13621-ynenteyh-sss-sss-ssss-sss-ss

Δίκτυο Ελληνικών Πράσινων Πόλεων

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Ο κεντρικός ρόλος που κατέχουν οι πόλεις της Ευρώπης στα ζητήματα της κλιματικής αλλαγής και της βιώσιμης ανάπτυξης γίνεται κατανοητός αν λάβουμε υπ’ όψη ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι αστικές περιοχές έχουν καταγράψει ραγδαία αύξηση της έκτασης και του πληθυσμού τους με το 80% περίπου του ευρωπαϊκού πληθυσμού να συγκεντρώνεται πλέον στις πόλεις. Οι πόλεις έχουν εξελιχθεί σε βασικά κέντρα υποδομών, αγορών, πολιτισμού αλλά και αναψυχής. Η ραγδαία αυτή αύξηση του πληθυσμού σε συνδυασμό με την επέκταση και την ενίσχυση του αστικού ιστού, δημιουργεί κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα και έτσι οι πόλεις καλούνται να αντιμετωπίσουν τη συνεχή πρόκληση της βελτίωσης του βιοτικού τους επιπέδου.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ

Η Ελλάδα μετρά ήδη σχεδόν πενήντα χρόνια αλλοίωσης έως και καταστροφής τόσο του βεβαρημένου αστικού χώρου, όσο και των στοιχείων του περιβάλλοντος που εμπεριείχε αυτός ο χώρος ή που τον περιέβαλε.

Είναι πλέον πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι η βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος και η βιώσιμη ανάπτυξη επιβάλλονται ως βασικοί πυλώνες λειτουργίας και ανάπτυξης της σύγχρονης ευρωπαϊκής πόλης, ως βασικές παράμετροι της ποιότητας ζωής – μονόδρομο στην προσέλκυση επενδύσεων.

ΤΟ ΔΕΠΠ

Η ποιότητα ζωής μιας πόλης είναι αυτό που την κάνει ανταγωνιστική, φιλική προς τους κατοίκους της και την καθιστά πόλο έλξης για επενδύσεις και επισκέπτες.

Κοινή μας πεποίθηση είναι ότι απαιτείται ένα νέο μοντέλο αστικής ανάπτυξης βασισμένο στην αξιοποίηση της υπάρχουσας γης και των υπαρχόντων υποδομών, στη βελτίωση του μεταβολισμού της πόλης και στην ανακύκλωση.

Πιστεύουμε ότι η δημιουργία ενός δικτύου ελληνικών δήμων, που πρωτοστατούν ή επιθυμούν να πρωτοστατήσουν στη βιώσιμη ανάπτυξη και στη βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος, θα συμβάλλει σε πολύ μεγάλο βαθμό στην επιτυχία των προσπαθειών για την δημιουργία οικολογικής συνείδησης σε διοίκηση και πολίτες. Θα βοηθήσει, επίσης, στην καλύτερη δικτύωση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στοιχείο πολύ σημαντικό για την συμμετοχή των Δήμων στις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο και την παρακολούθηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων καθώς και στην ανταλλαγή ορθών πρακτικών και ιδεών.

Η ιδέα για τη δημιουργία ενός Δικτύου Πράσινων Ελληνικών Πόλεων γεννήθηκε από την πολή θετική εμπειρία της υποψηφιότητας της Θεσσαλονίκης για “Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2014” και την υπογραφή του “Συμφώνου των Δημάρχων” (www.simfonodimarxon.eu). Μέσα από αυτή τη διαδικασία και την αξιολόγηση του αστικού περιβάλλοντος της Θεσσαλονίκης, καθώς και των μέχρι τώρα εθνικών στρατηγικών και πολιτικών, αλλά και την ενημέρωση σχετικά με τις δράσεις άλλων δήμων, έγινε αντιληπτό ότι υπάρχει ένα μεγάλο έλλειμμα στην επικοινωνία και τον συντονισμό μεταξύ των πόλεων που έχουν πραγματοποιήσει και πραγματοποιούν δράσεις που συμβάλουν στη βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος. Δεδομένου ότι οι ελληνικές πόλεις αντιμετωπίζουν παρόμοιες μεταξύ τους προκλήσεις, η Αντιδημαρχία Περιβάλλοντος, Ποιότητας Ζωής και Ελεύθερων Χώρων Θεσσαλονίκης, κατόπιν συνενοήσεως με άλλους δήμους, έδωσε το έναυσμα για την έναρξη και τη λειτουργία του Δ.Ε.Π.Π..

Θεωρούμε ότι η βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος των Ελληνικών πολέων μπορεί να επιτευχθεί μέσω τοπικών πρωτοβουλιών αλλά και μέσω της συνεργασία, έτσι το ΔΕΠΠ φιλοδοξεί να παρουσιάσει προτάσεις και εφαρμόσιμες λύσεις σε προβλήματα κοινά μεταξύ των ελληνικών πόλεων, όπως είναι οι περιορισμένοι ελεύθεροι χώροι, η μόλυνση, η διαχείριση λυμάτων, η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση κτλ.

Πέρα από τη συμμετοχή των Δήμων, το ΔΕΠΠ φιλοδοξούμε να προσελκύσει επίσης και ΜΚΟ, πανεπιστήμια, ινστιτούτα, και άλλους οργανισμούς για την καλύτερη προώθηση των σκοπών του Δικτύου.

Η ίδρυση του ΔΕΠΠ στηρίζεται από το γραφείο εκπροσώπησης του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ (Heinrich-Böll-Stiftung) στην Ελλάδα

Τομείς που απασχολούν το ΔΕΠΠ

Οι Δώδεκα τομείς-δείκτες επιλέχθηκαν στα πρότυπα των δεικτών που ορίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την αξιολόγηση των υποψηφιοτήτων για “Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης”, ως καταλληλότεροι για να αποτυπωθεί μια σφαιρική αξιολόγηση του αστικού περιβάλλοντος μιας πόλης. Οι δράσεις των πόλεων μελών του ΔΕΠΠ κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με αυτούς τους τομείς

·        Ατμοσφαιρικός αέρας

·        Βιώσιμες μεταφορές

·        Διατήρηση της φύσης και της βιοποικιλότητας

·        Διαχείριση αποβλήτων

·        Διαχείριση περιβάλλοντος

·        Ενεργειακή απόδοση

·        Επεξεργασία λυμάτων

·        Επίπεδα θορύβου

·        Κατανάλωση νερού

·        Οικολογική καινοτομία & βιώσιμη απασχόληση

·        Παγκόσμια κλιματική αλλαγή

·        Πράσινες αστικές περιοχές

Το παραπάνω κείμενο με την ανάλυση στόχων και τους τομείς της ΔΕΕΠ, υπέγραψαν και δραστηριοποιούνται, μέχρι σήμερα, οι παρακάτω πόλεις :

Αθήνα. Ο Δήμος Αθηναίων είναι ο μεγαλύτερος δήμος της Ελλάδας, με πληθυσμό 745.514 κατοίκους (απογραφή 2001). Περιλαμβάνει το ιστορικό κέντρο της Αθήνας και τις πέριξ αυτού συνοικίες, ενώ είναι χωρισμένος σε 7 δημοτικά διαμερίσματα. Υπάγεται στην Περιφέρεια Αττικής. Δήμαρχος της πόλης ο Γιώργος Καμίνης

Αλεξανδρούπολη. Ο Δήμος Αλεξανδρούπολης είναι δήμος της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και
 Θράκης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αλεξανδρούπολης, Φερών και Τραϊανούπολης. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 1219.94 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 65.894 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε η Αλεξανδρούπολη και ιστορική έδρα η Βήρα

Βόλος. Ο Δήμος Βόλου είναι δήμος της περιφέρειας Θεσσαλίας με έδρα τον ομώνυμο Βόλο. Η έκταση του Δήμου είναι 387.14 km2 και ο πληθυσμός του 141.675 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.Η σημερινή μορφή του δήμου προέκυψε, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, από την επέκταση του αρχικού δήμου Βόλου με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ιωλκού, Νέας Αγχιάλου, Αγριάς, Πορταριάς, Νέας Ιωνίας, Αρτέμιδας και Αισωνίας και της Κοινότητας Μακρινίτσας.

Ζάκυνθος. Ο Δήμος Ζακύνθου είναι ο δεύτερος σε πληθυσμό (40.650 κ.) και πυκνότητα μόνιμου πληθυσμού ανά τ.χ (100,23) δήμος της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων και ο τρίτος σε έκταση με 405.600 τ.μ. Περιλαμβάνει το Νησί της Ζακύνθου και τις Νησίδες Στροφάδια.
Είναι ο μοναδικός Δήμος της Ελλάδας με διοικητικά και χωρικά όρια αντίστοιχα με αυτά ενός Νομού με τη συγχώνευση όλων των προϋπαρχόντων δήμων του σύμφωνα με το νέο σύστημα τοπικής αυτοδιοίκησης «Καλλικράτης».

Θεσσαλονίκη. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης είναι ο δεύτερος σε πληθυσμό δήμος της Ελλάδας μετά τον Δήμο Αθηναίων, με πληθυσμό 363.987 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001, πριν τον Καλλικράτη. Καταλαμβάνει κυρίως την κεντρική έκταση της πόλης της Θεσσαλονίκης με το ιστορικό της κέντρο και τις περιοχές γύρω από αυτό, καθώς και τις συνοικίες που εκτείνονται προς τα ανατολικά της πόλης. Στην έκταση του Δήμου Θεσσαλονίκης βρίσκονται τα κυριότερα αξιοθέατα και μνημεία της Θεσσαλονίκης. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης χωρίζεται ουσιαστικά σε 6 δημοτικά διαμερίσματα, τα οποία όμως σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης τυπικά χωρίζονται σε δύο δημοτικές ενότητες (Θεσσαλονίκης και Τριανδρίας), ενώ η ενότητα Θεσσαλονίκης χωρίζεται σε 5 δημοτικές κοινότητες.

Ιωάννινα. Ο Δήμος Ιωαννιτών είναι δήμος της Περιφέρειας Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανατολής, Ιωαννιτών, Μπιζανίου, Παμβώτιδος, Περάματος και της κοινότητας Νήσου Ιωαννίνων. Ο δήμος είναι ο πλέον αστικοποιημένος και πολυπληθής της Ηπείρου, αφού σε αυτόν ζει περίπου το 1/4 του συνολικού πληθυσμού της. Πρωτεύουσά του είναι τα Ιωάννινα, τα οποία είναι επίσης έδρα της Περιφέρειας Ηπείρου και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονίας.

Κέρκυρα. Ο Δήμος Κερκυραίων είναι ο πρώτος ιδρυθείς Δήμος στην Κέρκυρα και αυτός με το μεγαλύτερο πληθυσμό. Περιλαμβάνει την παλαιά Βενετσιάνικη πόλη της Κέρκυρας, που είναι μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Αυτή αποτελείται από τις περιοχές (συνοικίες) τού Καμπιέλου, τα Μουράγια, τη Σπηλιά, την Εβραϊκή, την περιοχή Πόρτα Ριάλα, την Πόρτα Ρεμούντα, τις Κάντελάκουες (Cantelle d'Aqua, οδός των Νερών), την Πιάτσα (Πλατεία) Πλακάδα τ' Αγιού (Πλατεία τού Αγίου Σπυρίδωνα) ευρισκομένη προ της εκκλησίας του Αγίου Θαυματουργού Σπυρίδωνος, την Πίνια (κουκουνάρα), την περιοχή Κοφινέτας και Λιστόν και την Σπιανάδα (την μεγάλη πλατεία της Κέρκυρας).

Κοζάνη. Η Κοζάνη είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και της ομώνυμης περιφερειακής ενότητας. Είναι χτισμένη ανάμεσα στις οροσειρές του Βερμίου, του Μπούρινου και των Πιερίων, 15 χλμ βορειοδυτικά της λίμνης του Πολυφύτου, σε υψόμετρο 720 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Απέχει 120 χλμ από τη Θεσσαλονίκη και 470 χλμ από την Αθήνα. Έχει 70.420 κατοίκους, ενώ ο Καποδιστριακός Δήμος έχει 87.450 κατοίκους (απογραφή 2011). [Πρόγραμμα Οικιακής Κομποστοποίησης / Πρότυπο Πάρκο Αναψυχής – Χώρος Περιαστικού Πρασίνου / Πρότυπο Βιοκλιματικό Σχολικό Συγκρότημα Δημοτικού-Νηπιαγωγείου με εφαρμογή τεχνολογιών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας / Πρότυπος Βρεφονηπιακός Σταθμός Ολοκληρωμένης Φροντίδας με εφαρμογή τεχνολογιών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας ]

Τρίκαλα. Ο Δήμος Τρικκαίων είναι δήμος της περιφέρειας Θεσσαλίας με έδρα τα Τρίκαλα. Η συνολική έκταση του Δήμου είναι 608.48 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 74.592 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.Η σημερινή μορφή του δήμου προέκυψε, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, από την επέκταση του αρχικού δήμου Τρικκαίων με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Παληοκάστρου, Εστιαιώτιδας, Καλλιδένδρου, Μεγάλων Καλυβίων, Φαλωρείας, Παραληθαίων και Κόζιακα.

Λεπτομέρειες για τις δράσεις των παραπάνω πόλεων δείτε εδώ

Σχόλιο δικό μας

Πόλη: Κόρινθος. Αποκομμένη Μοναχική Ομφαλοσκοπική … όπως πάντα !!!

Κίνηση Πολιτών Δήμου Κορινθίων

Τα κακά μαντάτα

Διαβάσαμε και αναδημοσιεύουμε από ΤΟ ΒΗΜΑ εδώ πως ο δήμος Κορινθίων είναι ανάμεσα στους 14 δήμους της χώρας που κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς προνοιακά επιδόματα διότι οι

 αρμόδιοι δεν  ξεκαθάρισαν τα μητρώα με τους δικαιούχους.

Καλούμε τη Δημοτική Αρχή να τοποθετηθεί άμεσα και με στοιχεία για το θέμα του δημοσιεύματος, αποδεικνύοντας στην πράξη  την κοινωνική της ευαισθησία και την σωστή οργάνωση και λειτουργία των υπηρεσιών της.

Το Γραφείο Τύπου της Κίνησης Πολιτών

Για το Δίολκο που χάνεται

Αναδημοσιεύουμε την ανάρτηση του ιστολογίου http://ermisaggelioforos.blogspot.com/2011/12/blog-post_225.html

Αν και τυπικά το μνημείο δεν ανήκει στο δικό μας Δήμο, δεν μπορούμε να μένουμε αδιάφοροι μπροστά στην καταστροφή της ιστορικής μας κληρονομιάς.

Σε «υποβοηθούμενη κατεδάφιση» εδώ και δεκαετίες το μνημείο

(επιμέλεια ΚΑΛΛΙΟΠΕΙΑ)

Θεωρείται ότι ήταν γύρω στο 600 π.Χ., όταν ο Περίανδρος, τύραννος της Κορίνθου, κατασκεύασε τον Δίολκο. Ο πλακόστρωτος δρόμος επέτρεπε στα πλοία να μεταφέρονται ανάμεσα στον Κορινθιακό και τον Σαρωνικό, και στους Κορίνθιους να αποκτούν χρήμα και ισχύ από τη διίσθμιση. Όμως η σύγχρονη ιστορία του Δίολκου είναι απίστευτη..

Το αρχικό του τμήμα στην Ποσειδωνία, ήταν ένας πανέμορφος χερσαίος διάδρομος όταν ήρθε ξανά στο φως με τις ανασκαφές του αρχαιολόγου Νίκου Βερδελή, στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Σήμερα, έχει μετατραπεί σε ένα ενάλιο ερείπιο.

Η σύγχρονη ιστορία του Δίολκου ξεπερνά κάθε φαντασία. Επί δεκαετίες, δεν έγινε ούτε μια απόπειρα να διαφυλαχθεί το μνημείο από τη βίαιη καταπόνηση που αντιπροσωπεύει σχεδόν κάθε διέλευση πλοίου ή ταχύπλοου από τη Διώρυγα…

Η διάβρωση έχει πια περάσει σαν λαίλαπα πάνω από ένα μεγάλο τμήμα του μνημείου. Οι κυματισμοί και τα απόνερα των πλοίων εξακολουθούν να ταλαιπωρούν βάναυσα το ήδη βυθισμένο και να διαβρώνουν το «υγιές» τμήμα του μνημείου, πλάι σε κάποιες περιορισμένες και προσωρινές επεμβάσεις που εδέησε να κάνει το Υπουργείο Πολιτισμού, κι αυτό για να καλύψει τις δεκαετίες καταστροφής που το ίδιο είχε επιτρέψει εκχωρώντας το ρόλο του «προστάτη» στην εταιρία της Διώρυγας

Μια διεθνής έκκληση για τη διάσωση και αναστήλωση του Δίολκου έχει ήδη βρει υποστηρικτές από 121 διαφορετικές χώρες του κόσμου.

Μπορείτε να υπογράψετε στο http://www.thepetitionsite.com/takeaction/870477005

Γνωριμία με το μνημείο

Οι υπάρχουσες αναφορές για υπερισθμίσεις, ξεκινούν από το 428 π.Χ., όπου ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι οι Σπαρτιάτες πέρασαν στόλο από τον Κορινθιακό «ες την προς Αθήναις θάλασσα». Φαίνεται ότι οι αρχαίοι συγγραφείς θεωρούσαν δεδομένη την ύπαρξη του Δίολκου, όποια μορφή και αν είχε. Τουλάχιστον σε όσα κείμενα έχουν σωθεί, δεν υπάρχουν πληροφορίες για τον τρόπο κατασκευής ή τη λειτουργία του.Οι ανασκαφές, που έγιναν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’50 από τον αρχαιολόγο Νίκο Βερδελή, έφεραν στο φως έναν λιθόστρωτο δρόμο με πλάτος από 3,5 έως σχεδόν 6 μέτρα. Η ακριβής διαδρομή του δεν είναι γνωστή. Ο Στράβων αναφέρει ότι κατέληγε στον Σχοινούντα, το σημερινό Καλαμάκι.

Στη διαπιστωμένη διαδρομή του, κοντά στον Κορινθιακό, ο Δίολκος προχωρούσε με μεγαλόπρεπες στροφές ακολουθώντας τη διαμόρφωση του εδάφους – γι’ αυτό και έχουν βρεθεί τμήματά του τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στη Στερεά. Ιδίως στην Στερεά, είναι έντονες οι αυλακώσεις από τις ρόδες των «ολκών», των οχημάτων πάνω στα οποία μεταφέρονταν τα πλοία. Υπάρχει και ένα τμήμα με λαξευμένες τροχιές. Ο Δίολκος αποτελεί έναν πρόδρομο του σιδηρόδρομου, ίσως τον αρχαιότερο γνωστό τροχιόδρομο του κόσμου.

Ξενάγηση στο μνημείο

(Οι φωτογραφίες του 1960 είναι της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρίας)

Η κυρίως πορεία του Δίολκου είχε από την αρχαιότητα δεχθεί μία προσθήκη ενός ορθογώνιου δαπέδου, με τοιχία στις τρεις πλευρές του. Δοκιμαστικές τομές έδειξαν, όπως αναφέρει ο Νίκος Βερδελής, ότι η παλαιότερη πορεία του Δίολκου συνέχιζε κάτω από τη δομή αυτή. Τα εγχάρακτα γράμματα του παλαιού κορινθιακού αλφαβήτου που βρίσκονται χαραγμένα σε αρκετούς κυβόλιθους, απαντώνται συχνότερα στα αρχικά μέτρα του μνημείου. Σχεδιάγραμμα της διαπιστωμένης διαδρομής του Δίολκου, από τον κ. Walter Werner. Τα διαφορετικά γράμματα με τα οποία ο Γερμανός ένθερμος ερευνητής του Δίολκου χαρακτηρίζει διαφορετικά μέρη του αρχικού τμήματος του μνημείου αφορούν διαφορετικές καταστάσεις διατάραξης την εποχή που έγινε το σχέδιο. Ο Walter Werner έχει κάνει και λεπτομερείς αποτυπώσεις του (δυστυχώς ήδη διαταραγμένου) αρχικού τμήματος του Δίολκου. Μία εκτεταμένη πλατφόρμα πριν από την κυρίως πορεία του Δίολκου. Το δάπεδο αυτό ήταν ένα από τα σημεία του μνημείου που ήταν ορατά πριν από την ανασκαφή. Ο H. N. Fowler (1932, Corinth and the Corinthia) αναφέρει ότι εκτεινόταν σε πλάτος σαράντα περίπου μέτρων. Ένας κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος που αφέθηκε να ρημάξει μέσα από μελέτες-φούσκα (1984, 1987, 1997) που υποτίθεται ότι θα έφτιαχναν όλη τη Διώρυγα… Κυνηγώντας χρηματοδοτήσεις για μελέτες που οι ίδιοι είχαν σχεδιάσει ως απάτες, οι «υπεύθυνοι» της Διώρυγας (Υπουργείο Οικονομικών, διάφοροι επιφανείς εγκάθετοι και τοπική αυτοδιοίκηση) όλως τυχαίως… «ξέχασαν» να διαφυλάξουν τον διαμελιζόμενο Δίολκο. Το Υπουργείο Πολιτισμού κάλυπτε τα πάντα!!! Η βίαιη καταπόνηση έχει διαλύσει μεγάλο μέρος ενός μοναδικού αρχαιολογικού χώρου, μαζί με το μνημείο που είχε επάνω του! Σε καταγγελίες προς το γραφείο του τότε Πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή το 2006, το ΥΠΠΟ απαντά «αρμοδίως» ότι οι κυματισμοί είχαν αρχίσει «πλέον» να διαβρώνουν το υπόστρωμα του μνημείου! Η φωτογραφία φυσικά…. δεν ήταν του ΥΠΠΟ… Το τμήμα του Δίολκου στα ανατολικά του δρόμου προς τη βυθιζόμενη γέφυρα. Εδώ, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Βερδελής, μετά από μια διακοπή 15 μέτρων, τα ίχνη του Δίολκου επανευρίσκοντο στο (τότε) χείλος της Διώρυγας… Δηλαδή η διάβρωση αφέθηκε να εξαφανίσει 15 ολόκληρα μέτρα εδάφους χωρίς την παραμικρή ενέργεια! Η πλήρης αδιαφορία για το μνημείο οδήγησε σε καταστροφές ακόμα και στο τμήμα της Σχολής Μηχανικού που δεν κινδυνεύει από τη θαλάσσια διάβρωση. Η διπλή σειρά λίθων που έχει τόσο ενδιαφέρον για τους μελετητές της αρχαίας τεχνικής, έχει υποστεί διατάραξη από κάποιο μηχανικό μέσο… Δύο ακόμα εικόνες από το τμήμα της Σχολής Μηχανικού. Μεγαλειώδης στην απλότητά του και ταυτόχρονα αινιγματικός, ο Δίολκος είναι ένα μνημείο που έχει υποστεί τα πάνδεινα στη σύγχρονη εποχή. Φθάνει πια!! Ένα μεγάλο «γιατί;» Ποιος θα πίστευε ότι ένα τέτοιο μνημείο παγκόσμιας απήχησης, που άντεξε πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια για να φθάσει ως εμάς, δε θα είχε διαφυλαχθεί σαν κόρη οφθαλμού, αλλά θα είχε ρημάξει σε τέτοιο απίστευτο βαθμό. Κι όμως, αυτό συνέβη. Αν και έγγραφα τριάντα χρόνων (από την αρχή της ανασκαφής, το 1956, έως περίπου το 1986) έχουν «εξαφανιστεί» από τα αρχεία της «αρμόδιας» Εφορείας Αρχαιοτήτων όπως και των κεντρικών Υπηρεσιών του ΥΠΠΟ, φαίνεται ότι το Υπουργείο Πολιτισμού δεν έθεσε ποτέ την εταιρία της Διώρυγας προ των ευθυνών της για την κατακρήμνιση του μνημείου. Όχι μόνο, αλλά το 1985, με το μνημείο ήδη σε κακά χάλια από τη διάβρωση, κλιμάκιο του Υπουργείου Πολιτισμού έσπευσε στη Διώρυγα, απαλλάσσοντας μυστηριωδώς την ήδη από πενταετίας κρατική εταιρία από όρο που το ίδιο υποτίθεται ότι της είχε επιβάλει για κάποια μελέτη σχετική με το μνημείο. Οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, δηλαδή ακριβώς οι φορείς που ήταν υπεύθυνοι για τη φροντίδα του μνημείου, στάθηκαν εξίσου καθοριστικές με τους «ενεργητικούς» καταστροφείς του. Αντί να αναχαιτίζουν τη διάβρωση, ασχολούνταν με το να αναχαιτίζουν το ενδιαφέρον των ευαίσθητων πολιτών για το μνημείο. Αντί να δίνουν μάχες για τη σωτηρία του Δίολκου, έδιναν μάχες για να σώσουν τα προσχήματα, παρέχοντας απίθανης φαιδρότητας πληροφορίες σε ευαίσθητους πολίτες, δημοσιογράφους, μέλη του Κοινοβουλίου, Δικαστικές Αρχές –ακόμη και προς τον Πρωθυπουργό!!! … και κάποιες απαντήσεις! Μετά από έρευνες πολλών ετών ήρθαν πρόσφατα (2011) στο φως στοιχεία για μια σειρά από πολυσχιδείς απάτες που αποκρύπονταν τόσο από τη Διώρυγα, όσο και από το ΥΠΠΟ αλλά και από την πολλαπλά εμπλεκόμενη τοπική αυτοδιοίκηση. Πράγματι, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, η προστασία του Δίολκου είχε συνδεθεί με μια σειρά από μελέτες της εταιρίας της Διώρυγας που είχε σχεδιάσει να γκρεμίσει ό,τι απέμενε από τους αρχικούς χαμηλούς κρηπιδότοιχους του καναλιού και να τους αντικαταστήσει για να πετύχει μια διαπλάτυνση και εκβάθυνση. Αυτή η ιδέα, που προωθήθηκε από τους ισχυρούς-επιτήδειους της Διώρυγας για χρηματοδότηση προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τον ισχυρισμό ότι ήθελαν να διατηρήσουν δήθεν τη ΔΙΩΡΥΓΑ ως μνημείο, συνοδεύτηκε από μια σειρά από μελέτες-φούσκες (1984, 1987, 1997), οι οποίες περιείχαν σοβαρότατες αυθαιρεσίες, ελλείψεις και τεχνικά προβλήματα. Όχι μόνο τα προβλήματα των μελετών αποσιωπήθηκαν, όχι μόνο οι μελέτες συνέχισαν να προωθούνται για χρηματοδότηση (και οι «αρμόδιοι», στους οποίους ανήκαν και ανώτεροι υπάλληλοι του Υπουργείου Οικονομικών, έκλαιγαν με κροκοδείλια δάκρυα γιατί δήθεν είχε π.χ. περάσει η προθεσμία για κάποια ευκαιρία χρηματοδότησης , αλλά η καθεμιά χρησιμοποιήθηκε ώστε να «εξυπηρετηθούν» νέες απάτες!!! Το Υπουργείο Πολιτισμού φαίνεται ότι είχε δώσει την άδεια να γίνουν ΟΛΑ ΑΥΤΑ, και είχε πιθανόν «αποσυρθεί» αφήνοντας στη Διώρυγα τον πλήρη έλεγχο τόσο για τη Διώρυγα την ίδια (ως δήθεν «μνημείο»!) αλλά και για τον Δίολκο, ο κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος του οποίου κυριολεκτικά ΔΕΣΠΟΖΕΙ στη μια άκρη του Καναλιού! Σε κάθε απόπειρα ελέγχου, χωρίς να αναφέρει ότι υπήρχε πολλαπλά παράνομη «συνεννόηση» με τους ισχυρούς επιτήδειους του καναλιού, το ΥΠΠΟ έδειχνε με πονηρία και αυταρέσκεια προς τη Διώρυγα ενώ ο Δίολκος διαμελιζόταν… Από ανεπαρκής ως σκοτεινή η στάση της τοπικής αυτοδιοίκησης, εξηγείται μεταξύ άλλων από τη διά νόμου συμμετοχή στο Διοικητικό Συμβούλιο της Διώρυγας δύο εκπροσώπων της. Ανώτεροι υπάλληλοι του Υπουργείου Οικονομικών (που εποπτεύει άμεσα στη Διώρυγα), εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης και άλλοι επιφανείς διορισμένοι, μαζί με τους «δικούς τους» (και με συγγενείς ακόμα και στο Υπουργείο Πολιτισμού) θεωρούσαν τη Διώρυγα ως οικογενειακή τους επιχείρηση… Αν η χρυσή αγελάδα τους τσαλαπατούσε ένα αρχαίο μνημείο, τόσο το χειρότερο για το μνημείο! Μία καταγγελία προς τη Δικαιοσύνη, το 1999, οδήγησε σε περισσότερα ψέματα από τους «αρμόδιους» του ΥΠΠΟ. Στην ιδιωτικοποίηση της Διώρυγας, το 2001, το κράτος για άλλη μια φορά απαξίωσε ακόμη και να αναφέρει τον Δίολκο. Όταν ρωτήθηκαν, οι «αρμόδιοι» του ΥΠΠΟ είπαν ψέματα ότι είχαν πάρει μέτρα προστασίας για το μνημείο!!! Έτσι, για όσα χρόνια έμεινε (πριν τελικά η ιδιωτικοποίηση αποτύχει), η ιδιωτική εταιρία πήρε, μαζί με την εκμετάλλευση της Διώρυγας, το σιωπηρό «δικαίωμα» να συνεχίσει τη δρομολογημένη κατεδάφιση του πολύπαθου μνημείου. Όλα αυτά τα χρόνια, η διάβρωση συνεχιζόταν ανεμπόδιστη. Διάφορες υποκριτικές ενασχολήσεις του ΚΑΣ, όπως το 1988, το 2000 και το 2007, ήταν στην πραγματικότητα κεκαλυμμένα συμβόλαια θανάτου. Νέες καταγγελίες από τα τέλη του 2005 και μετά οδήγησαν σε περισσότερες ανοησίες τους αρμόδιους, όπως π.χ. στην υπόσχεση για μια «μελέτη» που άλλοτε εμφάνιζαν σαν μελέτη αναστήλωσης (και μάλιστα σε διπλό… ρόλο, είτε σαν δήθεν συνολική φροντίδα για το μνημείο είτε σαν αποκλειστικά «αρχαιολογική» δουλειά που όμως ΔΕΝ περιελάμβανε την προστασία από τη θάλασσα!!!) άλλοτε σαν μελέτη ανάδειξης (για να ταιριάζει με μια ψευτομελετούλα του 1989 που πρότεινε… παγκάκια για το σπαρασσόμενο μνημείο) και άλλοτε σαν μελέτη για προσωρινά μέτρα προστασίας (για να εμφανίσουν στον εισαγγελέα πως φρόντιζαν το αθώο θύμα τους!) Μετά ΚΑΙ από αυτό το φιάσκο, ήρθε η σειρά του επόμενου: ένα Σχέδιο Πλαίσιο (2007) όπου – για να καλυφθούν σύμφωνα με την πάγια τακτική οι πάντες – προτάθηκε η αναβίωση μιας υποτιθέμενης μελέτης που είχε κάνει το 1987 η Διώρυγα και που προέβλεπε (δήθεν!) μεταλλικά πετάσματα. Το Σχέδιο Πλαίσιο (που δεν ήταν παρά μια μισο-αρχινισμένη μελέτη που υποτίθεται ότι θα οδηγούσε σε προσωρινά μέτρα προστασίας) προέβλεπε επίσης να υπογραφεί Κοινή Υπουργική Απόφαση ώστε να εφαρμοστούν τα ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ μεταλλικά πετάσματα του 1987. Κι ακόμα, θεωρούσε ότι έπρεπε να κηρυχθεί η Διώρυγα μνημείο (πιθανότατα για να «ταιριάζει» με τις απατεωνιές των αρχών του ‘80 τις οποίες είχε προφανώς προσυπογράψει το ΥΠΠΟ – στην ουσία επιτρέποντας την απίθανη σειρά από απάτες της Διώρυγας!!! Όταν κι αυτή η προσέγγιση αποδείχθηκε μια μπλόφα, το Υπουργείο «Πολιτισμού» (που είχε βρει τη «λύση» να δίνει μόνιμα ψευδείς περιγραφές για το μνημείο και τη διάβρωση), ήρθε για άλλη μια φορά σε συνεννόηση με κάποιους «ειδικούς». Εδώ και πάνω από έναν χρόνο, προφανώς για να πείσουν τον εισαγγελέα ότι η ζημιά είναι μηδαμινή αλλά και για να καλύψουν ίσως παλιότερες ψεύτικες «πραγματογνωμοσύνες», επαναλαμβάνουν ΑΝΟΙΧΤΑ το ψεύδος ότι τα αρχικά τμήματα του Δίολκου «θα» γίνουν «όπως παλιά!» Φαίνεται ότι οι «αρμόδιοι» έχουν βρει τη χρυσή συνταγή της εγκατάλειψης: να στήνουν τόσες ανοησίες, ώστε να εξασφαλίζουν ότι θα σκοντάψουν στη συνέχεια. Φυσικά, κάθε υπόσχεση δεν μπορεί πια να σημαίνει απολύτως τίποτα. Έτσι, μία μελέτη προστασίας από τη θάλασσα που το Υπουργείο Πολιτισμού αναγκάστηκε να «παραγγείλει» το 2010 μέσω του Υπουργείου Υποδομών, προς το παρόν δεν αποτελεί παρά μία συνέχεια στις πολυσχιδείς απάτες που οδήγησαν στη βαρύτατη –και συνεχιζόμενη - φθορά του Αρχαίου Δίολκου, όπως και στην προώθηση και συγκάλυψη δεκαετιών οικονομικού και αρχαιολογικού εγκλήματος! Θα αποκτήσει κάποιο νόημα μόνο ΟΤΑΝ και ΑΝ μεταφραστεί σε σοβαρή αλλά και μόνιμη προστασία για το πολύπαθο μνημείο. Για όποιον έχει βαρεθεί να ακούει τα ψέματα των «αρμόδιων», στο www.youtube.com/user/sofiagreek, ανεβαίνουν κάθε τόσο σύντομα βίντεο από την περιοχή του Δίολκου, όπου φαίνεται η πραγματική κατάσταση του μνημείου. Στην ίδια σελίδα υπάρχουν επίσης πληροφορίες και λινκ για εικόνες και στοιχεία. Η διεθνής έκκληση για την χωρίς άλλες καθυστερήσεις και υποκρισία Διάσωση και Αναστήλωση του Δίολκου έχει ήδη πάνω από 8.400 υπογραφές από 121 χώρες του κόσμου. http://www.thepetitionsite.com/takeaction/870/477/005/ 20 Δεκεμβρίου 2011 - Σοφία Λοβέρδου Δημοσιογράφος, μέλος ΕΣΠΗΤ sofia.athens@yahoo.com ΠΗΓΗ: η επιστολή εστάλη από την κα Σοφία Λοβέρδου