Κόρινθος : Κεντρικός Δημόσιος Χώρος Περιβολάκια

Τόσο το γαλάζιο της θάλασσας όσο και η υπέροχη πράσινη φύση που περιτριγυρίζουν την πόλη της Κορίνθου, κάνουν ακόμα πιο έντονη την πρώτη διαπίστωση που μπορεί να κάνει κάποιος απλός παρατηρητής που βλέπει την εικόνα της πόλης από ψηλά και που είναι, δυστυχώς, ένας όγκος γκρίζου τσιμέντου στοιβαγμένος στην άκρη του Κορινθιακού Κόλπου. Το πράσινο μέσα στην πόλη είναι εμφανώς ελάχιστο.

Όσο και αν ο όγκος αυτός –σε αντίθεση με πολλές άλλες πόλεις- είναι ¨τακτοποιημένος¨ στο κέντρο του (σε οικιστικό κάναβο) και κλασικά άναρχος στην περιφέρεια, μία άλλη, εξ ίσου απλή, διαπίστωση είναι η σαφής δυσαναλογία ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο, σαφώς σε βάρος του πρώτου.

Οι απλές αυτές  διαπιστώσεις, θα είχαν κάποια εξήγηση για πόλεις δομημένες κάτω από άλλες συνθήκες και πολύ παλαιότερα από τα 150 χρόνια ζωής της Κορίνθου. Εδώ, αποκτούν νόημα μόνο στην υπογράμμιση της έντονης ανάγκης και για περισσότερο πράσινο και για αξιοποίηση στο μέγιστο δυνατό κάθε διαθέσιμου δημόσιου χώρου.

 

Δημόσιος χώρος όμως σημαίνει, κυρίως, ανοιχτοί χώροι, πλατείες και πράσινες δενδροφυτεμένες διαδρομές.

Και δεν θα μιλήσουμε για την σημαντικότατη ανάγκη μεγάλης κλίμακας δενδροφυτεύσεων στα πεζοδρόμια της πόλης. Δεν θα μιλήσουμε για την δυνατότητα αξιοποίησης του εσωτερικού των οικοδομικών τετραγώνων, που μόνο οφέλη μπορεί να έχει. Δεν θα μιλήσουμε για βιώσιμη κινητικότητα. Δεν θα μιλήσουμε για διαδρομές νερού και τα οφέλη τους στο μικροκλίμα, σε μία πόλη που διαθέτει ένα μόνο σιντριβάνι (Φλοίσβος) και ένα ποτάμι καλυμμένο με, τι άλλο, τσιμέντο. Δεν θα μιλήσουμε για ένα παραλιακό μέτωπο που σχεδιάζονται παρεμβάσεις τσιμέντου (πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι, γέφυρες) με το πράσινο, αντί για κυρίαρχο στοιχείο, να προστίθεται επικουρικά, σε πολύ μικρό ποσοστό.

Θα μιλήσουμε για το κυριότερο στοιχείο του δημόσιου χώρου στην πόλη, την καρδιά της, τα Περιβολάκια.

 

Τα Περιβολάκια ή επί το νεότερο, πλατεία Π. Τσαλδάρη, έχει μια πλούσια ιστορία παρεμβάσεων και διαμορφώσεων. Με περίφραξη και χωρίς περίφραξη. Με κτίρια που ανεγέρθηκαν και μετά γκρεμίστηκαν. Με  και χωρίς μίνι ζωολογικό (πτηνοτροφικό) τμήμα. Με και χωρίς τραπεζάκια. Με λιγότερο ή περισσότερο πράσινο και αλέες.

Αυτό που ποτέ δεν άλλαξε στην κεντρική πλατεία της πόλης είναι η έκταση της ίδιας της πλατείας.

Απλή, παραλληλόγραμμη, με πλάτος ίσο με ένα οικοδομικό τετράγωνο και μήκος ίσο με δύο οικοδομικά τετράγωνα συν τον ενδιάμεσο δρόμο. Ένας σχεδιασμός χωρίς καμία φαντασία, καμία αισθητική και ύφος, για καμία νέα πόλη, πόσο δεν μάλλον για μία πόλη που σχεδιάζεται επί χάρτου(!) για πρωτεύουσα Νομού και που φέρει ένα τέτοιο όνομα σαν αυτό της Κορίνθου.

Η πολύ φτωχή αυτή εικόνα του κέντρου της πόλης και η αδήριτη ανάγκη αναβάθμισης της είναι η αιτία αυτού του τόσο πλούσιου ιστορικού παρεμβάσεων στα Περιβολάκια. 

Σήμερα, μετά από πολλά χρόνια εγκατάλειψης αλλά και συζητήσεων για το αν η Πλατεία θα γίνει ή όχι υπόγειο γκαράζ, θα την χωρίσει η όχι η Κολιάτσου στα δύο, θα γίνει βιοκλιματική ή όχι, ένας νέος σχεδιασμός διαμόρφωσης προτείνεται από την δημοτική αρχή.

Μια διαμόρφωση όμως  στην οποία, αλλάζονται απλά οι πλάκες και προτείνεται να γίνουν λίγο διαφορετικές οι σκεπαστές και μη αλέες, τι νόημα αλήθεια έχει όταν, αντί για αυτό το απλό ¨σουλούπωμα¨, θα μπορούσε να γίνει ένας νέος σχεδιασμός, τολμηρός, οραματικός και με στόχο την πλήρη αλλαγή της εικόνας του κέντρου της πόλης που τόσο ανάγκη την έχει;

Το 2008 η ομάδα πολεοδομικών παρεμβάσεων και σχεδιασμών της Κίνησης Πολιτών και ο υπογράφων, παρουσιάσαμε μία σειρά προτάσεων για παρεμβάσεις στο κέντρο της πόλης (πεζοδρομήσεις) που σε συνδυασμό με κυκλοφοριακές ρυθμίσεις θα άλλαζαν την εικόνα της πόλης και θα ανέτρεπαν δραστικά την αναλογία τσιμέντου και πρασίνου. Κεντρικό στοιχείο και αρχή των παρεμβάσεων, τα Περιβολάκια. Γράφαμε τότε :

 

-  Προτείνεται, η δημιουργία ενός μεγάλου Πάρκου με την ενοποίηση και την δημιουργία ενός ενιαίου χώρου που θα περιλαμβάνει τα Περιβολάκια, το Δημοτικό σχολείο και το Δικαστικό Μέγαρο.

Η διευρυμένη αυτή Πλατεία - Πάρκο, μπορεί να γίνει με στρογγυλεμένες γωνίες , ανάλογη εσωτερική διαμόρφωση και με τέσσερις εσοχές (δύο για ταξί, μία για Δημαρχείο και μία για το Δικαστικό) ως χώρους στάθμευσης και η κίνηση των οχημάτων θα γίνεται περιφερειακά.

-  Προτείνεται ακόμη, η μετατροπή σε πεζόδρομους της  Εθν. Αντιστάσεως από Κύπρου έως Φλοίσβο, Πυλαρινού από Εθν. Αντιστάσεως έως Δερβενακίων και Κολοκοτρώνη από Δαμασκηνού έως Κύπρου. [ΣΣ : οι πεζοδρομήσεις αυτές έγιναν.]

Με αυτόν τον τρόπο το προτεινόμενο Πάρκο, η Εθν. Αντιστάσεως, τμήμα (μικρό) της Δαμασκηνού και ο Φλοίσβος, μαζί με τους παράπλευρους πεζόδρομους, αποτελούν μια πράσινη ενότητα που τόσο λείπει από την πόλη. Η δημιουργία και διαμόρφωση ενός τέτοιου χώρου θα αλλάξει την όψη του κέντρου, θα βοηθήσει στην αισθητική αναβάθμιση της πόλης, θα αποτελέσει ένα πνεύμονα πρασίνου, θα δώσει όψη σύγχρονης πόλης και θα αποτελέσει και πάλι σημείο αναφοράς και συνάθροισης για όλους τους κατοίκους της πόλης

 

Η πρόταση, παρά το γεγονός ότι τότε έγινε ενθουσιωδώς δεκτή σαν απεικόνιση των όσων θέλαμε και συζητούσαμε όλοι μας σαν απλοί πολίτες για το κέντρο της πόλης, στην συνέχεια αγνοήθηκε ! Δεν θα πούμε γιατί. Σύνηθες το φαινόμενο.

Γνωρίζοντας όμως την ανάγκη της δημοτικής αρχής για εποικοδομητικές προτάσεις, την επαναφέρουμε.

Την επαναφέρουμε, όχι μόνο γιατί εξακολουθεί να είναι δυνητικά επίκαιρη αλλά και γιατί με την δημιουργία των πεζοδρόμων έχουν ωριμάσει πλέον οι συνθήκες για αυτή την καίριας σημασίας παρέμβαση.

Την επαναφέρουμε με μία προσθήκη που τότε, αν και είχε αναφερθεί, δεν είχε σχεδιαστικά αποτυπωθεί. Στο κέντρο της Πλατείας να κατασκευαστεί και πάλι το κυκλικό κτίριο Ορχήστρα, που υπήρχε και παλαιότερα και που αποτελούσε σημείο αναφοράς για την πόλη. Σημείο, ιστορικό, τοπόσημο (αποτυπωμένο και σε καρτποστάλ!) που κατά κόρον αντιγράφηκε και τροποποιήθηκε από άλλους δήμους αλλά εξαφανίστηκε από την Κόρινθο.

 

Η Ορχήστρα αυτή, πέραν της ιστορικής σύνδεσης της με την πόλη, θα συμβάλει και στην αισθητική της αναβάθμιση.

Όσο πιο μεγάλη είναι –και αποδεδειγμένα είναι- η κοινωνική διάσταση και σημασία της πλατείας, όσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη της πόλης για σωστή διαχείριση του κεντρικού δημόσιου χώρου που είναι τα Περιβολάκια, τόσο πιο δευτερεύουσας σημασίας είναι η μικρή οικονομική της διαφοροποίηση και η κατάργηση μερικών τετραγωνικών μέτρων της Εθν. Αντιστάσεως που με τη προσθήκη τους δημιουργούν μια πράσινη όαση στην καρδιά της πόλης.

Βασίλης Αυλωνίτης

 

Τα του Δήμου στον δήμο των πολιτών

 

 

 

Οι προοπτικές και η έγκριση των πολιτών, βασικοί παράγοντες για την επιτυχία

κάθε Προγράμματος

 

Είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει θητεία δημοτικής αρχής και δημάρχου που να χαρακτηρίζεται επιτυχημένη, αν δεν έχει γίνει κάποιο έργο, κάποια κατασκευή, στην περιοχή του δήμου. Μικρή ή μεγάλη, καλή ή κακή, μία ή πολλές, δεν έχει σημασία. Η κάθε δημοτική αρχή, σε παγκόσμια κλίμακα, κρίνεται και σε μεγάλο βαθμό επιβραβεύεται (ή όχι) από τα έργα που έχει κάνει.

Ο κάθε δήμος με την κατασκευή των έργων στην περιοχή του δύο στόχους εξυπηρετεί. Αφ’ ενός μεν την δημόσια επένδυση και τα εξ αυτής οφέλη (απασχόληση – κίνηση κεφαλαίων κλπ), αφ’ ετέρου και κυριότερα την πολεοδομική αναβάθμιση και την εξ αυτής απορρέουσα αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων.

 

Με βάση την ισχύουσα στην χώρα μας νομοθεσία οι δήμοι και ο δήμος Κορινθίων, παρουσιάζουν για κάθε έτος το Τεχνικό τους Πρόγραμμα. Το πρόγραμμα αναφέρει και τα συνεχιζόμενα από προηγούμενες χρονιές έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη και τα έργα που σχεδιάζονται να γίνουν στο άμεσο προσεχές χρονικό διάστημα.

Για το απώτερο χρονικό διάστημα και με ορίζοντα διετίας συντάσσεται το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα με δράσεις όπως : Φυσικό και οικιστικό περιβάλλον , Αστικές αναπλάσεις, Πολεοδομικός σχεδιασμός και οργάνωση του χώρου, Αποκαταστάσεις και αναπλάσεις γειτονιών και τοπικών διαμερισμάτων, Προώθηση θεμάτων χωροταξικού – πολεοδομικού σχεδιασμού και  Επεκτάσεων , Ρυθμίσεις στην κυκλοφορία και στη στάθμευση, Περιβαλλοντική Συνείδηση, Ανάδειξη φυσικής κληρονομιάς, Αστικό  Πράσινο, Αξιοποίηση περιοχών φυσικού κάλλους, κλπ.

Στο Επιχειρησιακό δηλαδή Πρόγραμμα μιλάμε για τον σχεδιασμό της ανάπτυξης του τόπου, για τους τρόπους που αυτός θα υλοποιηθεί, τα οικονομικά μέσα, τις στρατηγικές και τους στόχους που θα τεθούν. Περιέχει δηλαδή το σύνολο των σχεδιασμών  που κομματιαστά υλοποιούνται με το ανά έτος Τεχνικό Πρόγραμμα. Τόσο το Τεχνικό όσο και το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα μιλούν για θέματα που αφορούν όλους μας. Θέματα της γειτονιάς μας, του χωριού μας, της πόλης και του δήμου μας. Θέματα και σχεδιασμοί δηλαδή, με μεγάλη σημασία για το δικό μας αύριο.

 

Με την παρουσίαση τους όμως στο δημοτικό συμβούλιο και με μια απλή ανάγνωση των λεπτομερειών είναι φανερό ότι η δημοτική μας αρχή  δεν έχει διερευνήσει με σοβαρότητα προτάσεις σχεδιασμούς αλλά και έργα συνοδευόμενα με δράσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μακροπρόθεσμους δρόμους ανάπτυξης, να «χτίσουν» δηλαδή μια ταυτότητα αναπτυξιακή για το Δήμο (πχ. τρόπους προσέλκυσης τουριστών μέσω έργων και δράσεων). Σε ένα σοβαρά μελετημένο Επιχειρησιακό, αυτά θα έπρεπε να σχηματοποιούνται και σε φυσική συνέχεια να εντάσσονται έργα στο τεχνικό.

Τέτοιος προβληματισμός, τέτοια κατεύθυνση στα δικά μας προγράμματα, απλά, δεν υπάρχει !

 

Ένα άλλο ερώτημα με τους υπάρχοντες στα προγράμματα σχεδιασμούς και  παρεμβάσεις είναι : ΠΟΙΟΣ – πέραν των (ειδικευμένων) σχεδιαστών - τις ξέρει;

Ποιος, για παράδειγμα στο Σοφικό, τον Κόρφο, το Κατακάλι, το Γαλατάκι, το Χιλιομόδι, τον Άσσο κλπ γνωρίζει πως θα γίνουν παρεμβάσεις στην πλατεία τους πχ ή στον παραλιακό τους δρόμο; Ποιος έχει εικόνα αυτών των παρεμβάσεων, του πως θα είναι δηλαδή τελικά ο χώρος, … μετά.

 

Και το πρόβλημα δεν είναι αν οι παρεμβάσεις  αυτές είναι καλές ή κακές. Δεν είναι αν θα βρεθούν τελικά τα χρήματα για την πραγματοποίηση τους. Δεν είναι καν αν στην παρούσα οικονομική συγκυρία είναι θεμιτό το να γίνουν τόσα και τέτοια έργα. Είναι ότι όλα αυτά σχεδιάζονται συστηματικά εν κρυπτώ, παρουσιάζονται  ξαφνικά και ζητείται (μέσα σε μια συνεδρία) το πέρασμα τους από το δημοτικό συμβούλιο για έγκριση !

 

Από την δημοτική μας αρχή, δεν ζητείται η γνώμη κανενός, ούτε δημοτικού συμβούλου, ούτε δημοτικής παράταξης, ούτε φορέα, ούτε δημότη για μία παρατήρηση, μία συμπλήρωση, μία διαφορετική ίσως γνώμη, πριν την έγκριση και δρομολόγηση τετελεσμένων πλέον σχεδίων. Άγνωστο γιατί!

 

Όμως, ο κάθε σχεδιασμός, η κάθε παρέμβαση, η κάθε καλόπιστη χωρίς αντίρρηση προσπάθεια για αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μας έχει σαν στόχο τον απλό δημότη. Αυτός, οι γείτονες του, η τοπική τους κοινωνία είναι που θα πρέπει να εγκρίνουν ή όχι, να τροποποιήσουν ή όχι, τους όποιους σχεδιασμούς.

 

Κάθε ανάπλαση, κάθε έργο, κάθε σχεδιασμός, πέραν του ότι θα πρέπει, πρώτα και βασικά, να εντάσσεται σε βάση και προοπτική ανάπτυξης, θα πρέπει στην συνέχεια να τίθεται σε γνώση και σε δημόσιο διάλογο, πραγματική – αληθινή διαβούλευση, πριν περάσει για έγκριση από το δημοτικό συμβούλιο, ώστε να έχει και την ευρύτητα της αποδοχής που απαιτείται για τέτοιου είδους παρεμβάσεις.   

Σε μια εποχή όπου η αναπτυξιακή προοπτική είναι η μεγάλη ανάγκη, η διαφάνεια είναι ζητούμενο και η συμμετοχή της κοινωνίας αναγκαία σε μία κοινή προσπάθεια για το καλύτερο, η δημοτική μας αρχή πρέπει – οφείλει να ακολουθήσει αυτό τον δρόμο.

 

Βασίλης Αυλωνίτης

 

Η χριστουγεννιάτικη ‘κοινωνική πολιτική’ της Περιφέρειας Πελοποννήσου για τους ΡΟΜΑ

Διαβάσαμε και ακούσαμε με ενδιαφέρον, γιατί τίποτα πια δεν μας προκαλεί έκπληξη, την χριστουγεννιάτικη ανακοίνωση "κοινωνικής πολιτικής" της Περιφέρειας Πελοποννήσου (28/12/2012) σύμφωνα με την οποία ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου κ. Π. Τατούλης έδωσε εντολή "να διαλυθούν όλοι οι υφιστάμενοι καταυλισμοί των ΡΟΜΑ στην Πελοπόννησο" με αφορμή "φαινόμενα λεηλασίας". Χρησιμοποιεί μάλιστα ως επιχείρημά του την "λεηλασία" του φωτισμού του Ακροκορίνθου, καταγγέλλοντας γι’ αυτό τους ΡΟΜΑ.

Ως απόλυτος άρχων ο κ. Τατούλης αποφάσισε, δίκασε και καταδίκασε, αν και είναι γνωστό τοις πάσι, ότι ο φωτισμός του Ακροκορίνθου είχε αφεθεί στην μοίρα του από τις ίδιες τις αρχές των οποίων προΐσταται ο κ. Τατούλης.

Και αφού "διαλύσει" τους καταυλισμούς ο κ. Περιφερειάρχης, στη συνέχεια, (κατά την ανακοίνωση), θα "συγκαλέσει" διεθνή επιτροπή με την συμμετοχή της αρμόδιας επιτρόπου για την δημιουργία προγραμμάτων επανένταξης.

Θα ενημερώσει άραγε την διεθνή επιτροπή και την αρμόδια επίτροπο της ΕΕ για την απόφασή του να διαλύσει τους καταυλισμούς; Θα την ενημερώσει για την "πολιτική" εγκατάλειψης των ΡΟΜΑ στην τύχη τους και στην Περιφέρειά του; Θα την ενημερώσει ότι σε μερικούς καταυλισμούς υπάρχουν και ιδιοκτησίες;

"Διαλύοντας" τους καταυλισμούς έχει αναρωτηθεί ο κ. Περιφερειάρχης τι θα απογίνει αυτός ο κόσμος; Θα περιμένει, πιστεύει, υπομονετικά τα προγράμματα επανένταξής του;

Η απάντηση του κ. Τατούλη στις συνέπειες του κοινωνικού αποκλεισμού των ΡΟΜΑ (μια εκ των οποίων είναι ασφαλώς η άνοδος της παραβατικότητάς τους) φαίνεται να είναι η καταστολή και όχι η πρόληψη και οι κοινωνικές πολιτικές για την καταπολέμηση των ανισοτήτων και για την ένταξή τους.

Χρειάζεται να επισημανθεί στον κ. Τατούλη ότι σύμφωνα με τις καταγγελίες του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δικαιωμάτων των ΡΟΜΑ (European Roma Rights Centre, 2011) αρκετές τοπικές αυτοδιοικήσεις στην Ελλάδα έχουν κάνει έξωση σε πολλές κοινότητες ΡΟΜΑ χωρίς να τους έχουν προσφέρει εναλλακτική στέγαση. Ότι στην Ελλάδα πολλοί ΡΟΜΑ στερούνται των δικαιωμάτων τους ως πολίτες της χώρας, ενώ σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης η συμμετοχή τους στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης είναι περιορισμένη (Council of Europe’s European Commission against Racism and Intolerance).  

Πρέπει να ενημερωθεί επίσης ο κ. Τατούλης ότι το Ολοκληρωμένο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την ένταξη των ΡΟΜΑ που σχεδιάστηκε το  2001 και προέβλεπε α) στέγαση και υποδομές και β) δράσεις για την ενδυνάμωση των ΡΟΜΑ και την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης, απέτυχε να ανταποκριθεί στους στόχους του. Ότι δέκα χρόνια μετά, τα προβλήματα που συνδέονται με τον κοινωνικό αποκλεισμό, τις διακρίσεις και τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσής τους παραμένουν, εάν δεν χειροτερεύουν.

Αλλά, αν δεν πρόκειται για μια από τις συνήθεις μεγαλοστομίες, προσθέτει αλήθεια ο κ. Τατούλης τον εαυτό του στον κατάλογο αυτών που "διαλύουν" και "αποκλείουν" χρησιμοποιώντας κατασταλτικούς μηχανισμούς με ρατσιστικές κορώνες; Προσθέτει τον εαυτό του στον κατάλογο εκείνων οι οποίοι στην κρίση αναζητούν τα "μαύρα πρόβατα" ψαρεύοντας εκλογική πελατεία στα θολά νερά των "απειλούμενων" πολιτών;

Ως πολιτικός και πρώην υπουργός Πολιτισμού, όφειλε να γνωρίζει ο κ. Τατούλης ότι οι δημοκρατικές κοινωνίες, πέραν των άλλων, κρίνονται και από τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τους αδύνατους και τις μειονότητες;

Χαράλαμπος Κασίμης

Παραλιακό Μέτωπο Κορίνθου.Και έργα διαμόρφωσης και έργα προστασίας από την διάβρωση.

Η διαβούλευση για την μελέτη που αφορά το λιμάνι και οι σχεδιασμοί για την χρήση και την διαμόρφωση του, αφορούν ένα μικρό σε έκταση κομμάτι σε σχέση με το συνολικό παραλιακό μέτωπο της πόλης. Και αν το λιμάνι και η τελική χρήση του έχει σχέση με την ανάπτυξη της πόλης από χρηματοοικονομικής περισσότερο απόψεως, το υπόλοιπο παραλιακό μέτωπο έχει άμεση σχέση και με την ανάπτυξη και με την ποιότητα ζωής των κατοίκων της. Είναι γνωστή η ανάγκη η πόλη να ¨στραφεί¨ προς την θάλασσα.

Οι πρόσφατες καταστροφές από την θαλασσοταραχή στο τέρμα των οδών Αράτου και Νοταρά στα Καλάμια έδειξαν, για μία ακόμα φορά, ότι το φαινόμενο της διάβρωσης της παραλιακής ζώνης έχει χτυπήσει πλέον και την πόρτα της πόλης της Κορίνθου. Σε όλο το δυτικό παραλιακό μέτωπο ξεκινώντας από το κτίριο της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης (Νομαρχία) και φτάνοντας μέχρι σχεδόν τα Δύο Βουναλάκια (Κοράκου), τα προβλήματα της διάβρωσης είναι όχι μόνο ορατά αλλά και πιεστικά ως προς την επίλυση τους.

Η αναβάθμιση του (εκτός λιμανιού) παραλιακού μετώπου της πόλης και η ταυτόχρονη προστασία από την θαλάσσια διάβρωση, είναι δύο πράγματα σημαντικά για την ανάπτυξη και την ποιότητα ζωής στην πόλη της Κορίνθου και που ο συνδυασμός τους είναι αναγκαίος για τον όποιο σχεδιασμό που αφορά.

Η δημοτική αρχή αναγνωρίζοντας, έστω και σημειακά, το πρόβλημα έχει ήδη συμπεριλάβει στο τεχνικό της πρόγραμμα (Κωδ 7333.008) έργα προστασίας από την διάβρωση στο τέρμα της οδού Αράτου. Παρά την ύπαρξη του ποσού των 45.000 ευρώ του προϋπολογισμού, οι επισκευές μετά την γνωστή καταστροφή ήταν πολύ μικρής κλίμακας. Σε διπλανό, μόλις 80 μέτρα μακρύτερα, σημείο έχει προγραμματιστεί από την δημοτική αρχή η κατασκευή μιας πεζό-ποδήλατο-γέφυρας που θα ενώνει τις δύο όχθες του Ξηριά και θα διαμορφώνει την παραλιακή ζώνη στο τέρμα των οδών Αδειμάντου, Κολιάτσου και Κύπρου. (Κωδ 7326.004). O προϋπολογισμός για την διαμόρφωση και την κατασκευή της πεζογέφυρας (σε στυλ τριήρους) είναι ύψους 1.200.000 ευρώ.

Τα δύο έργα του τεχνικού προγράμματος είναι ανεξάρτητα και προφανώς προωθούνται και με διαφορετικούς τρόπους και με διαφορετικά σχεδιαγράμματα. Όμως η περιοχή είναι μία και εκτείνεται από το τέρμα της οδού Κύπρου μέχρι τα ήδη διαμορφωμένα Καλάμια (Νοταρά), της εκβολής του ποταμού περιλαμβανομένης. Δεν έχει νόημα η ανάπλαση της ανατολικής πλευράς της εκβολής του ποταμού χωρίς την παράλληλη και ταυτόχρονη ανάπλαση της δυτικής πλευράς. Και, δεν έχει νόημα μία ανάπλαση στην παραλιακή ζώνη αν αυτή δεν φροντίζει ταυτόχρονα για την προστασία από την διάβρωση. Αν δηλαδή το όποιο έργο είναι να το «φάει» η θάλασσα μετά από μερικά χρόνια τότε είναι άσκοπη δαπάνη.

Η δημοτική αρχή, θα ήταν σοφότερο, να ενοποιήσει τις δύο σημειακές παρεμβάσεις του τεχνικού προγράμματος σε μία παρέμβαση συνολική για όλη την περιοχή. Μία παρέμβαση με δύο άξονες. Την ανάπλαση και την προστασία από την διάβρωση. Από την Κύπρου έως την Νοταρά.

Θα προτείναμε επιπλέον την σύνταξη μιας νέας ενιαίας μελέτης συνολικά για την περιοχή που θα συμπεριλάμβανε και την κατασκευή της πεζογέφυρας, αποφεύγοντας τις άσκοπα δαπανηρές διαμορφώσεις σε σχήμα τριήρους. Μία απλή γέφυρα για πεζούς και ποδηλάτες θα επέτρεπε την ορθολογικότερη κατανομή των προϋπολογισθέντων χρημάτων ώστε να καλυφθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και η προστασία από την διάβρωση.

Επιπλέον και για να είναι πραγματοποιήσιμη η όποια ανάπλαση στο παραλιακό μέτωπο, θα πρέπει η δημοτική αρχή να επιλύσει επί μέρους προβλήματα που αφορούν τις γραμμές αιγιαλού και παραλίας και οι οποίες δημιουργούν  σοβαρά κωλύματα  στον όποιο σχεδιασμό και την όποια παρέμβαση. Η τροποποίηση τους αποτελεί πρώτιστη ανάγκη για κάθε σχεδιασμό της δημοτικής αρχής. Στο σημείο αυτό να προτείνουμε, με την ευκαιρία των σε εξέλιξη ενεργειών για την νομιμοποίηση των μπαζωμάτων, η αντίστοιχη προσπάθεια για την τροποποίηση των γραμμών αιγιαλού και παραλίας στην περιοχή του Αγ. Νικολάου να συνδυαστεί με την αναγκαία τροποποίηση και για το Κεραμιδάκι, ώστε να επιτραπεί η μελέτη και πραγματοποίηση έργων σε όλο το μήκος του παραλιακού μετώπου της πόλης.

Μία λοιπόν ενιαία μελέτη, ενταγμένη στα πλαίσια της διαμόρφωσης που προτείνεται και από το Πανεπιστήμιο της Πεσκάρα, στο κεφάλαιο με τίτλο Water Front, η οποία συμπεριλαμβάνει όλη το δυτικό παραλιακό μέτωπο από τον λιμενοβραχίονα μέχρι την στροφή της Πατρών προς την παραλία Κοράκου.

Στα δύσκολα αυτά χρόνια που απαιτείται μια ορθολογικότερη αντιμετώπιση σε κάθε θέμα, μία μελέτη, μία δαπάνη, ένα έργο, η διαμόρφωση και σύνδεση της ανατολικής με την δυτική όχθη του ποταμού και η δημιουργία ενός πεζό-ποδηλατοδρόμου που θα ενώνει το τέρμα των οδών Κολιάτσου και Αδειμάντου με το τέρμα της οδού Αράτου και την προέκταση της οδού Μεγ. Αλεξάνδρου- Καλάμια, όντως θα συμβάλει στην αναβάθμιση ενός μεγάλου μέρους του παραλιακού μετώπου της πόλης και θα συνδεθεί άρρηκτα και συμπληρωματικά με την διαμόρφωση στα Καλάμια.

Βασίλης Αυλωνίτης

Κοινωνικού Παντοπωλείου συνέχεια

Ο αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής κ. Φαρμάκης επανήλθε στο θέμα του Κοινωνικού Παντοπωλείου, μετά τις προηγούμενες δηλώσεις του σχετικά με την ίδρυσή του  (τις οποίες εκλαμβάνουμε και ως απάντηση στα ερωτήματα της ΚΠ).

Αντί άλλου σχολίου, αναδημοσιεύουμε απόσπασμα από την σημερινή ανάρτηση στο μπλογκ «Υπάρχει λόγος» της φίλης  Μάγιας Φουριώτη :

     « …Θυμήθηκα την παλιά διαφήμιση: "Favre-Leuba, φοριέται και στο δεξί σαν κόσμημα".

Το ψέμα φοριέται  από τη δημοτική μας αρχή και τους δημοσιογράφους  που την στηρίζουν σαν κόσμημα. Το γραφείο τύπου του δήμου συνέταξε δελτίο τύπου που μπορείτε να διαβάσετε εδώ ανακοινώνοντας τη λειτουργία κοινωνικού παντοπωλείου. Φορώντας τη μάσκα της  ''δήθεν'' ευαισθησίας το δελτίο τύπου και οι γράφοντες απέφυγαν να μας πουν που βρίσκεται αυτό το παντοπωλείο.

Η Κίνηση Πολιτών με  υπομονή και επιμονή έθεσε ερωτήματα και ζήτησε εξηγήσεις με ανακοίνωσή της που μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

Δέκα μέρες μετά ο αντιδήμαρχος κ. Φαρμάκης  σε προχτεσινές δηλώσεις του στο ΑΞΙΟΝ δήλωσε πως κατ' ουσίαν πρόκειται για διανομή κουπονιών σε οικογένειες της επιλογής της δημοτικής αρχής, μετά από εξέταση  των δικαιολογητικών τους. Τα κουπόνια αποτελούν χορηγία της  εταιρείας ΜΟΤΟΡ ΟΙΛ και οι δικαιούχοι  τα χρησιμοποιούν για την αγορά τροφίμων που έχουν ανάγκη από συγκεκριμένο κατάστημα.

Κατ' ουσίαν λοιπόν, ο δήμος Κορινθίων  ασκεί το ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ της χορηγού εταιρείας  και των οικογενειών ως γνωρίζων  τις ανάγκες των δημοτών του περισσότερο από την εταιρεία και αυτό είναι απόλυτα  φυσιολογικό.

Το να δηλώνει όμως - κάνοντας μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα όπως λέει ο λαός- τη λειτουργία ενός ανύπαρκτου κοινωνικού παντοπωλείου είναι τερατώδες ψέμα. Και είναι κατακριτέο διότι ανερυθρίαστα  προβάλλει ένα κοινωνικό πρόσωπο που δεν έχει.

Αναρωτιέμαι πραγματικά ποιός  πονηρός νους ενεπνεύσθη το τέχνασμα.

Ποιός υπέθεσε πως είμεθα  τόσο αδαείς ή  τόσο πεινασμένοι πολίτες ώστε να το πιστέψουμε.

Ποιός σκέφτηκε  να εκμεταλλευθεί την ανθρώπινη ανάγκη για επιβίωση και να πουλήσει το ''πρότυπο του καλού δήμου'' που μεριμνά για τους ενδεείς  δημότες του;

Ο κ. Φαρμάκης δήλωσε, εκ των υστέρων φυσικά, όπως διαβάσαμε στο  φύλλο της εφημερίδας Πρωινή της 22/11/2011 πως ''το κοινωνικό παντοπωλείο θα γίνει το επόμενο διάστημα, αλλά θέλει οργάνωση και είναι μια χρονοβόρα διαδικασία''.

Τότε γιατί  έσπευσε ο κύριος Φαρμάκης να διατυμπανίσει κάτι ανύπαρκτο υπογράφοντας;

''Και όμως εδώ και πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, μέσω του της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου Κορινθίων, λειτουργεί το «Κοινωνικό Παντοπωλείο» και φυσικά με τον τρόπο που πρέπει να λειτουργεί.''

 Ευτυχώς που  υπάρχετε κύριε Φαρμάκη για να υποδείξετε πως πρέπει να λειτουργεί το κοινωνικό παντοπωλείο ακυρώνοντας τις προσπάθειες πολλών άλλων δήμων σε όλη τη χώρα που λειτουργούν φανερά τα Κοινωνικά Παντοπωλεία τους. Για δείτε πως λειτουργούν μερικά από αυτά ΕΔΩ…»

Προσυπογράφουμε!

Το Γραφείο Τύπου της Κίνησης Πολιτών

Έφυγε ο Δήμαρχος της ‘αγέλαστης πέτρας’

Έφυγε από την ζωή ο δήμαρχος Ελευσίνας Γ. Αμπατζόγλου. Η κηδεία του έγινε την Δευτέρα. Δήμαρχος για τρεις συνεχείς θητείες (2002-2006-2010) αποτέλεσε παράδειγμα δημάρχου με έργο που αναμόρφωσε την Ελευσίνα, άνοιξε δρόμους στην ανακύκλωση και στην διαχείριση των απορριμμάτων και στην προστασία του περιβάλλοντος υλοποιώντας έργα για την προστασία του κόλπου της Ελευσίνας από την θαλάσσια ρύπανση, ολοκληρώνοντας το αποχετευτικό του Θριάσιου Πεδίου, δημιουργώντας τον πρώτο δημοτικό σταθμό ελέγχου της ρύπανσης στη χώρα. Οι πρωτοβουλίες του άλλαξαν την φυσιογνωμία της πόλης του και της έδωσαν όλα τα χαρακτηριστικά πόλης στον δρόμο της βιώσιμης, αειφόρου ανάπτυξης.

Σημαντικές και οι πρωτοβουλίες του για τον πολιτισμό. Στην Ελευσίνα συνυπήρξαν το κλασικό και το πρωτοπόρο στον πολιτισμό τα περασμένα χρόνια.

Είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τον Γ. Αμπατζόγλου τόσο στην Κίνηση Πολιτών όσο και στην πόλη μας. Πολύ νωρίς, όταν κάναμε τα πρώτα βήματά μας ως παράταξη, πριν καν λάβουμε μέρος στις εκλογές του 2006, ανταποκρίθηκε σε πρόσκλησή μας και μίλησε στην πόλη μας για την ανακύκλωση, για την εμπειρία της Ελευσίνας στην διαχείριση των απορριμμάτων. Ξανάρθε και αργότερα σε άλλη εκδήλωση. Μας δέχθηκε και στο γραφείο του και μας παρουσίασε τη δουλειά του δήμου στον τομέα του περιβάλλοντος καταθέτοντας όλη την επιστημονική και εμπειρική γνώση του για αυτό το ευαίσθητο ζήτημα.

Ο Γ. Αμπατζόγλου υπήρξε ένας ταπεινός, προσηνής, εργατικός και αποτελεσματικός άνθρωπος της αυτοδιοίκησης. Ένας γλυκύτατος συνομιλητής με ειλικρινή σεβασμό στην άποψη του άλλου. Ένας βαθιά δημοκρατικός άνθρωπος που κοσμούσε την αυτοδιοίκηση και τιμούσε την πόλη του. Είμαστε ευτυχείς που τον γνωρίσαμε!

Καλό ταξίδι Δήμαρχε!

Χ. Κασίμης

Κίνηση Πολιτών Δήμου Κορινθίων

Αθήνα 4Χ4

Ένας διαγωνισμός … που μας ενδιαφέρει.

Πριν μόλις λίγους μήνες, τον Απρίλιο, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς), μια έκθεση, προϊόν αρχιτεκτονικού διαγωνισμού, με τίτλο ¨Αθήνα χ 4¨. Η βασική ιδέα του διαγωνισμού, ήταν ο σταυρός που σχηματίζουν οι ενδιάμεσοι δρόμοι τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων να μετατραπεί σε χώρο πρασίνου και αναψυχής. Στον διαγωνισμό, νέοι αρχιτέκτονες, ονειρεύτηκαν και σχεδίασαν μια πιο ανθρώπινη πόλη, με περισσότερο πράσινο, δίνοντας έμφαση στη δημιουργία κοινών χώρων συνάντησης και επικοινωνίας ανά 4 οικοδομικά τετράγωνα, μεταμορφώνοντας τις ήδη υπάρχουσες δομές (=πολυκατοικίες) σε χώρους "ροής" και δημιουργίας.

 

Κοινά στοιχεία των προτάσεων ήταν α) η αξιοποίηση των κενών (των "ακάλυπτων" δηλαδή με απλά λόγια) β) η προσθήκη πρασίνου όχι μόνο στους δρόμους αλλά και πάνω στα κτίρια γ) η έννοια της συνάντησης των κατοίκων δ) η οικολογική συνείδηση (σταθμοί ανακύκλωσης, υπόγεια πάρκινγκ, πολύ ποδήλατο, αλλά ακόμα, ακόμα και εναλλακτικές καλλιέργειες στους ακάλυπτους χώρους).

Στην αναζήτηση προτάσεων για την αξιοποίηση αυτού του βασικού κυττάρου της πόλης, του οικοδομικού τετραγώνου, ουσιαστικά, με την αξιοποίηση των ενδιάμεσων δρόμων, σε συνδυασμό με κενά οικόπεδα και ακάλυπτους χώρους, αυξάνεται και ανασυγκροτείται ο δημόσιος χώρος ενώ ταυτόχρονα πολλαπλασιάζονται οι ζωτικής σημασίας χώροι πρασίνου.

Η ΕΚΠΛΗΞΗ

Ποια ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη από αυτόν τον διαγωνισμό; Το ότι έχει ξεκινήσει ένας διάλογος για τον δημόσιο χώρο. Η νέα γενιά – αρχιτέκτονες και μη – δίνουν νέα διάσταση στον δημόσιο χώρο και ενδιαφέρονται για το τι γίνεται έξω από το σπίτι τους. Μέχρι τώρα ξέραμε ότι φτιάχνουμε το σπίτι μας όμορφο, αλλά έξω από αυτό υπάρχει εγκατάλειψη. Όλα δείχνουν πως αυτό το αλλάζει η νέα γενιά.



ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ


Οι 11 νέοι αρχιτέκτονες, μελετητές των επάθλων, ως άξονες της δουλειάς τους έθεσαν εννέα ερωτήματα:

1. Ποιος είναι ο ρόλος του αστικού δημόσιου χώρου;


2. Συντηρώ τον δημόσιο χώρο ως επέκταση του σπιτιού μου;


3. Θα προτιμούσα να έχω ένα πάρκο έξω από το σπίτι μου;


4. Θα έτρωγα ένα πορτοκάλι από το δέντρο κάτω από το σπίτι μου;


5. Μια βόλτα σε ένα πάρκο θα επιδρούσε θεραπευτικά στην καθημερινότητά μου;


6. Υπάρχει χώρος για παιχνίδι στη γειτονιά μου;


7. Έχω σκεφτεί πόσες σακούλες με σκουπίδια παράγω την εβδομάδα;


8. Θα συμμετείχα στις αποφάσεις για τον δημόσιο χώρο της γειτονιάς μου;


9. Ο δημόσιος χώρος στην πόλη που ζούμε με αντιπροσωπεύει;

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΑΝ


«Το ζητούμενο δεν είναι σε καμία περίπτωση να ωραιοποιήσουμε την πόλη μας με μια πλαστική εγχείρηση. Θέλουμε μια πόλη βιώσιμη, ζωντανή, που να μπορεί να περιέχει τη μοναδικότητα κάθε κατοίκου στο πλαίσιο του κοινού καλού. Θέλουμε μια πόλη που να μας εμπνέει, να χωρά τα όνειρά μας, την ουτοπία του ενός και του άλλου», αναφέρεται σε μια μελέτη.

Κοινή συνισταμένη των βραβευμένων αρχιτεκτονικών προτάσεων αποτελούν τα :

* Περιορισμός της κυκλοφορίας των αυτοκινήτων και αντιμετώπιση του προβλήματος στάθμευσης.
 *Δημιουργία χώρων σκιάς και πρασίνου, δάπεδα με χώμα.
*Οι ακάλυπτοι χώροι να αποδίδονται σε δημόσια χρήση, να αναδεικνύονται και να συνδέονται με τον σταυρό που υπάρχει ανάμεσα στα τέσσερα οικοδομικά τετράγωνα.
 * Στρατηγικός σχεδιασμός του δρόμου, των ισογείων, των όψεων και των δωμάτων.

Παρατήρηση: ανάμεσα στα βραβευμένα έργα είδαμε και μερικές πιο τολμηρές ιδέες, μερικές από τις οποίες μας εμπνέουν και τις ...ονειρευόμαστε κι εμείς, όπως:

-"ενοποίηση" πολυκατοικιών (4 οικοδομικών τετραγώνων) με εξωτερικά "μονοπάτια" ροής για τους κατοίκους που περιλαμβάνουν πισίνες, πάρκα και χώρους ανάπαυλας στους ενοποιημένους εσωτερικούς ακάλυπτους χώρους, αλλά και σε πρόσφορες ενοποιημένες ταράτσες, απλά τέλειο!)

-διεύρυνση των "πυλωτών" για τη δημιουργία κοινών πάρκων που θα "διατρέχουν" και θα ενώνουν τις πολυκατοικίες

-δημιουργία στοών με αναρριχητικά φυτά πάνω από τους δρόμους -που μετατρέπονται σε πεζόδρομους- αλλά και πολλή κατακόρυφη βλάστηση για την αύξηση του πρασίνου

Πολύ θα θέλαμε να βλέπαμε στην πραγματικότητα επεμβάσεις σαν κι αυτές.


Και αν όλα αυτά σας φαίνονται έξω από την πραγματικότητα της πόλης, απλά δεν είναι. Σκεφτείτε μόνο πόσες τέλειες τετράδες οικοδομικών τετραγώνων υπάρχουν τουλάχιστον στο κέντρο της Κορίνθου και πόσοι ακάλυπτοι αναξιοποίητοι και εγκαταλελειμμένοι εσωτερικοί των οικοδομικών τετραγώνων, χώροι. Χώροι που θα μπορούσαν και τα αυτοκίνητα μας να φιλοξενήσουν, λύνοντας εν μέρει έστω, το πρόβλημα της στάθμευσης και χώρους πράσινους ανάπαυλας και παιχνιδιού για μικρούς και μεγάλους συμπολίτες μας. Είναι τρόπος –ο μοναδικός ίσως- να αναβιώσει η έννοια της γειτονιάς.

Αν απλά δεν αναλώναμε το όνειρό μας για την πόλη, σε αποσπασματικές και χαμηλού επιπέδου -κυρίως αισθητικά- παρεμβάσεις … θα είχαμε μια άλλη πόλη.

Βασίλης Αυλωνίτης

　

Μια πόλη που χάθηκε.To «Μαϊάμι»

¨Μαϊάμι¨ αποκαλούσαμε στη Κόρινθο μία διαμορφωμένη λωρίδα παραλίας που εκτεινόταν από το τέρμα της οδού Περιάνδρου έως την νοητή προέκταση της Εθν. Αντιστάσεως (τότε Βασ. Κωνσταντίνου) (βλ. σημείο 2 στην φωτο).

Η υψομετρική διαφορά των 2,50 περίπου μέτρων, μεταξύ της πλατείας του Φλοίσβου (και της προέκτασης της προς την Περιάνδρου) και του επιπέδου της θάλασσας και της αμμώδους παραλίας, καλυπτόταν με ένα επικλινή τοιχίο από ημιδιαμορφωμένη πέτρα με αρμούς από τσιμέντο. Ο καλαίσθητος αυτός τοίχος διακοπτόταν σε τρία σημεία από πέτρινες σκάλες, που σε κατέβαζαν στο επίπεδο της παραλίας και την θάλασσα.

Αριστερά και σε βάθος 50 – 60 μέτρων υπήρχε η άκρη του τότε λιμανιού και δεξιά, προς την μεριά του Αγ, Νικολάου, σε βάθος αντίστοιχο, ο κεντρικός μόλος. Σ’ αυτό το δεξί όριο υπήρχαν ποντισμένοι βράχοι από την άκρη της παραλίας έως το ύψος του ογκόλιθου.

Ο ογκόλιθος (βλ. σημείο 3 στην φωτο) ήταν μια σειρά από τσιμεντένιους κυβόλιθους τοποθετημένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, οι οποίοι συνέδεαν το δεξί άκρο του μόλου με το αριστερό, στην πλευρά του Αναξαγόρα και του λιμανιού. Ο ογκόλιθος είχε τον ρόλο να σπάει το κύμα και να προστατεύει την παραλία. Το τεχνητό αυτό όριο, μόλις 20 – 30 εκατοστά κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας εγγυόταν την ήρεμη θάλασσα σε όλη την έκταση της αμμώδους παραλίας.

Στα μορφολογικά στοιχεία της περιοχής θα πρέπει να αναφέρουμε μια σειρά από σπαθάκι και από αθάνατους (σ.σ. κακτώδη φυτά με παχύσαρκα φύλα) φυτεμένους ανά τακτές αποστάσεις στις λωρίδες πρασίνου, που διακοσμούσαν την άκρη του επικλινούς τοίχου. Υπήρχαν ακόμη και παγκάκια για όσους ήθελαν να ξεκουραστούν θαυμάζοντας την θέα προς το Λουτράκι και τα Γεράνια.

Η ομορφιά αυτής της άκρως επιτυχημένης παρέμβασης ήταν τέτοια, έξω από τα γνωστά ελληνικά και τοπικά δεδομένα, που οι Κορίνθιοι, με το γνωστό χιούμορ τους, έδωσαν άτυπα, το όνομα Μαϊάμι, έχοντας κατά νου την γνωστή παραλιακή πόλη στην Αμερική! Έτσι, έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μας αυτή η παραλία.

Από το Μαϊάμι πέρασαν όλοι. Στην παραλία δεν υπήρχαν, φυσικά ούτε ομπρέλες ούτε ξαπλώστρες ούτε άλλα γνωστά χαρακτηριστικά μιας σημερινής οργανωμένης παραλίας. Αυτή η παραλία ανήκε σε όλους. Τους καλοκαιρινούς μήνες γινόταν το αδιαχώρητο. Ολόκληρες οικογένειες με τις γιαγιάδες και τα παιδιά απολάμβαναν το μπάνιο τους στα ήσυχα και ρηχά νερά. Η διαμόρφωση της παραλίας επέτρεπε σε πολλούς πιτσιρικάδες να μάθουν να κολυμπούν. Το στοίχημα ήταν ποιος θα μπορούσε να φτάσει κολυμπώντας μέχρι τον ογκόλιθο και να γυρίσει πίσω. Ο ογκόλιθος σε όλο σχεδόν το μήκος του ήταν γεμάτος από κόσμο.

Οι πολύχρωμες παρέες νέων, με τα παιχνίδια τους, έδιναν ιδιαίτερη ζωή ενώ το θέαμα ήταν πραγματικά απίστευτο. Η πλευρά με τα βραχάκια ανήκε στα παιδιά που σκαρφάλωναν και βουτούσαν στο νερό. Οι μαμάδες φώναζαν από την παραλία. Οι γιαγιάδες έκαναν αμμόλουτρα ή καθόταν στα παγκάκια εποπτεύοντας τον χώρο. Στο τέρμα του δεξιού μόλου και στο ύψος του ογκόλιθου υπήρχε μία δέστρα για πλοία (βλ. σημείο 4 στην φωτο). Στην σειρά οι πιτσιρικάδες ανέβαιναν σ’ αυτόν τον βατήρα για να κάνουν μια βουτιά. Η βουτιά (με το κεφάλι παρακαλώ) από την δέστρα και το κολύμπι από την άμμο μέχρι τον ογκόλιθο ήταν τα απαραίτητα τεστ προκειμένου να απονεμηθεί σε κάποιον ο τίτλος του κολυμβητή! Θα έλεγα η συντριπτική πλειοψηφία των νεαρών, τότε, Κορίνθιων πέρασε από αυτό το τεστ παρά την σθεναρή άρνηση των μαμάδων. Στιγμές αξέχαστες. Καλοκαίρια αξέχαστα.

Εδώ θα πρέπει να μνημονεύσουμε το γεγονός ότι το Μαϊάμι (αν και παλαιότερη κατασκευή) ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το Τουριστικό(βλ. σημείο 1 στην φωτο). Ήταν, μαζί με τα Περιβολάκια και το τμήμα της Βασ. Κωνσταντίνου (Εθν. Αντίστασης) που τα ενώνει, η καρδιά της πόλης, Αποτελούσαν μια ενότητα πολεοδομική, υψηλής στάθμης. Παράδειγμα εφαρμοσμένης αρχιτεκτονικής με απόλυτη κοινωνική αποδοχή και ενσωμάτωση. Και όταν η ενότητα αυτή έσπασε, το Τουριστικό(*) γκρεμίστηκε και το Μαϊάμι(**) θάφτηκε από τόνους τσιμέντου, έθαψε μαζί του και ένα κομμάτι από την ψυχή μας.

Το τσιμέντο κάλυψε αυτή την «άλλη» Κόρινθο που αν υπήρχε σήμερα θα μιλάγαμε αλλιώς. Γιατί αν υπήρχε ακόμα το Τουριστικό να δεσπόζει στον Φλοίσβο και το Μαϊάμι, ως δημόσια παραλία, θα ήταν τελείως διαφορετικά τα δεδομένα της συζήτησης για την όλη περιοχή, το λιμάνι και τα σχέδια αξιοποίησης του.

Οι επεμβάσεις στον δημόσιο χώρο είναι πολύ σοβαρές ενέργειες, που παράγουν μια νέα ποιότητα στον χώρο και τον «σφραγίζουν» με την παρουσία τους για πολλά χρόνια. Αυτή η ποιότητα επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την ζωή όλων μας και παράγει ένα διαρκές αισθητικό αποτέλεσμα. Και το αισθητικό αποτέλεσμα της σύγκρισης μεταξύ της τότε μορφολογίας του χώρου του Φλοίσβου (για όσους το έχουν ζήσει) και του σήμερα παράγει ένα αβίαστο ερώτημα.

Άξιζε άραγε, κύριοι, τον κόπο;

Αρχιτεκτονίζοντας και νοσταλγώντας μια Κόρινθο που χάθηκε

Βασίλης Αυλωνίτης.



(*) Το Τουριστικό γκρεμίστηκε επί Δημαρχίας Θ. Θωμαϊδη.

(**) Το Μαϊάμι τσιμεντώθηκε επί Δημαρχίας Στ. Ηλιόπουλου